Na alle voorbereidingen ben ik in december 2025 naar Antarctica vertrokken. Een enorm mooi avontuur op een adembenemend continent. Antarctica is ongerept en authentiek, één grote koelkast waar het droger is dan een woestijn en kouder wordt dan waar ook ter wereld.
Na een lange vlucht van Amsterdam naar Punta Arenas (Chili) via Buenos Aires en Santiago de Chili heb ik het team leren kennen. Een klein internationaal team van 6 personen en 2 gidsen. Mijn keuze was op Antarctic Logistics & Expeditions gevallen omdat zij ook de logistiek naar Antarctica verzorgen. Een prima keuze bleek achteraf.
Met een Boeing 757-200 is het mogelijk om op het blauwe ijs van Antarctica te landen. Een geweldige vlucht van 4,5 uur vanuit Punta Arenas. Er is zo enorm veel te vertellen over deze expeditie dat ik er graag op een later moment nog eens in detail op terugkom. De beklimming zelf is één van de mooiste ervaringen. Het zet veel in perspectief. Met zijn 4892 meter hoogte is de berg een mooi formaat om te kunnen genieten van deze speciale plek. We krijgen 12 dagen de tijd om de top te bereiken. Daarna komt het vliegtuig ons weer ophalen. Dat schema is voldoende als het weer geen roet in het eten gooit.
Uiteindelijk hebben we de beklimming via de Branscomb gletsjer uitgevoerd en hebben we vanuit Vinson Basecamp, via Low Camp en High Camp het hoogste punt op 13 december weten te bereiken. Geen walk in de park en een serieuze expeditie. Niet alleen de logistiek om op Antarctica te komen maar ook de snijdende kou en lange dagen door de diepe sneeuw zijn kenmerkend voor deze expeditie. Daarnaast is het 24 uur per dag licht en is het lastig om daar een nieuw ritme in te vinden. De passage van Low Camp naar High Camp kent een lange steile klim van 5 uur met een helling van 40-45 graden. De topdag van High Camp naar de top is 12 uur lang lopen en klimmen en start in de luwte maar kent een ijzige koude wind op de topgraat. Het weer was ons gunstig gezind en ondanks de -42 graden Celsius hebben we ons goed staande weten te houden.
De Mount Vinson is de laatste berg van mijn ‘Seven Summits’. Alle bergen zijn stuk voor stuk speciaal en bijzonder geweest. Allemaal hebben ze me iets geleerd en bijgebracht dat weer nodig was om de volgende berg nog beter en veiliger te beklimmen. Tot en met Mount Everest als hoogste berg ter wereld. Met deze afronding op Antarctica is Mount Vinson de kers op de taart. Met alle kennis en kunde had ik 100% vertrouwen in de aanpak en wat me te wachten stond en daardoor ontstond ruimte om optimaal te kunnen genieten van de beklimming zelf. Het kostte me ogenschijnlijk weinig moeite maar alle voorgaande bergen hebben me onbewust bekwaam gemaakt waardoor het een tweede natuur is geworden om me onder extreme omstandigheden voort te bewegen.
Alle bergen hebben me hun top gegund behalve de Denali in Alaska bleek wispelturig en grillig. Het weer liet het niet toe om ons in twee dagen naar de top door te laten lopen. We werden 12 dagen gegijzeld door een storm op 4350 meter hoogte en we zaten bijna twee weken vast in de ijzige kou. Achteraf een hele bijzondere periode en voor mijzelf heeft me dat meer gebracht dan bij goed weer naar de top te lopen. Het is een mooie metafoor voor momenten waar het vooraf gestelde doel door omstandigheden niet wordt gehaald maar de les daaruit een grotere en overstijgende waarde heeft.
Deze reeks van ‘Seven Summits’ hebben me veel plezier geschonken. Ik heb heel veel nieuwe mede-avonturiers leren kennen. Like-minded individuen gedreven door passie die met elkaar als team tot veel in staat zijn. De bergen en de natuur hebben me de mooiste spiegel voorgehouden die er is. Als we goed kijken kunnen we er een hoop van leren. Ik ben mezelf tegengekomen en heb een manier van werken gevonden die mij in staat heeft gesteld iets voor elkaar te krijgen dat ik als ogenschijnlijk onmogelijk had gehouden. Ik deel in de volgende blogs graag die ervaringen. Hou ook mijn LinkedIn posts in de gaten!
Climb-on!
