Blog 17 – Trainen in de Alpen

Elk jaar probeer ik tijdens de winter wel even de bergen in te duiken. Niet om te klimmen maar om in fraaie lijnen de verse sneeuw aan te snijden. Voor mij komt dat het best tot z’n recht op een snowboard. Dit jaar gaan we met het vaste groepje vrienden naar Zell am See en Kaprun in Oostenrijk. Vier dagen de magie opzoeken. Ik heb er zin in!

Na twee volle dagen snowboarden gaan we vandaag naar de gletsjer van Kaprun. Maar ik ga niet met de jongens mee om te boarden. Ik heb op deze korte trip ook m’n bergspullen meegenomen. Ik wil graag in ieder geval een keer naar boven lopen als de rest van de groep de lift pakt. De jongens vinden ‘t mooi om dat eens van dichtbij mee te maken. Ik zie het als een goeie training. Ik wil van 2000 naar 3000 meter lopen met m’n snowboard op m’n rug. Met m’n snowboardschoenen, eten, water, extra kleding, donsjas en walkie-talkie in m’n rugzak schat ik rond de 12 kilo mee te zeulen. Ik verwacht er ongeveer 3 uur over te doen.

De rugzak is niet ideaal want die drukt niet op m’n heupen en trekt behoorlijk aan m’n schouders. Ik heb hier helaas geen andere rugzak bij me. Dat verschil in rugzak ervaar ik overigens pas de volgende dag als m’n nekspieren verstijfd aan het botvlies van m’n hoofd trekken. Een stevige hoofdpijn is de prijs voor de keuze om m’n snowboard mee te nemen op de verkeerde rugzak. Maar goed, ik heb er wel een geweldige afdaling aan over gehouden! De voldoening van een afdaling die jezelf omhoog hebt geklommen is geweldig! Elke stap die je met pijn en moeite omhoog klimt krijg je exponentieel in geluk en voldoening terug op de afdaling. Volgende keer neem ik dan wel een andere rugzak mee…

Het lopen gaat overigens geweldig. Ik heb nergens pijn en nergens last van. Vanaf 2500 meter begint het harder te waaien richting windkracht 7-8. Ik trek op tijd m’n extra lagen aan. Ik heb geen wanten meegenomen en merk dat ik m’n best moet doen om m’n vingers warm te houden in m’n te dunne handschoenen. Het is goed om weer te ervaren dat de wind een verraderlijke spelbreker kan zijn. Ik wordt er weer aan herinnerd om altijd de juiste spullen mee te nemen en binnen handbereik te houden. Het lijdt geen enkele twijfel dat ik daar op de Mount Everest als eerste aan zal denken.

Animatie: Route op de gletsjer van Kaprun van 1850 naar 2850 meter.

Het is goed te ervaren dat het fysiek goed zit. En mentaal gaat het ook prima. Het gaat er nu om, om op m’n gezondheid te letten, goed aan m’n energie niveau’s te denken, goed te slapen, gevarieerd te eten, met regelmaat te drinken, de route goed te bestuderen, de risico’s te blijven afwegen en scherpe focus te houden. Elke stap weer.

Alles voelt goed en ik voel me klaar om over 2 maanden naar de Mount Everest te vertrekken!

Wil je mij mentaal steunen naar de top van de wereld maar bovenal ook Artsen zonder Grenzen helpen hun werk te doen? Doneer dan hier een paar euro. Voor elke euro die naar Artsen zonder Grenzen gaat help je mij mentaal een meter omhoog!

Tot de volgende blog!
Wilco

Blog 16 – Stap voor stap

Stap voor Stap – van bewustwording naar overtuiging

Onderstaande blog verscheen ook op de inspiratie pagina van Mountain Network.

In december 2014 surfde ik over het internet, op zoek naar een organisatie die me verder kon helpen het bergbeklimmen te ontdekken. Ik had in een ver verleden al eens de Kilimanjaro beklommen maar ik wilde deze keer de stap maken naar het serieuzere werk. Ik was erachter gekomen dat ik goed gedij bij avontuur, vrijheid, eerlijkheid en respect. Vier elementen die prima terugkomen bij het bergbeklimmen. Ik wilde de sneeuw in, de gletsjers over en een basis leggen om ooit de Aconcagua te gaan beklimmen. Maar om dat te doen had ik nog een hoop te leren, zowel over de technieken, de ijle lucht, het bergleven maar ook de kleding, materialen en met name mezelf. Hoe reageer je op hoogte?

Mont Blanc
Ik vond bij Mountain Network een mooi starterspakket waar ik me wel in kon vinden. Een geheel georganiseerd traject dat naar de beklimming van de Mont Blanc zou leiden. Inclusief een oefenweekend in de Ardennen, materiaaluitleg en kledingadvies. Ik besloot de stap te wagen. Een geweldig weekend volgde en ik zat in een enorm leuk team. Ik schafte mijn eerste bergschoenen, wandelstokken en een donzen jas aan. Mijn andere spullen huurde ik omdat ik nog niet helemaal wist welk materiaal het beste bij me paste. Ik was niet echt op m’n gemak. Alles was nieuw voor me en ik had geen idee wat me te wachten stond. De regels in de bergen en alle mogelijke evaren werden me helder en duidelijk uitgelegd. Om te acclimatiseren volgde de Gran Paradiso als eerste vierduizender. De tocht die daarop volgde was naar de top van de Mount Blanc. Ik had veel te veel kleren aangetrokken. Een typische beginnersfout maar daar leer je van. We zaten vervolgens ook nog een dag vast vanwege slecht weer. In een ijzige kou met veel wind hebben we uiteindelijk een dag later toch de top bereikt. Wat een geweldig gevoel was dat weer. Alles deed pijn maar het was geweldig om hier te staan. De afdaling die volgde dreunde door m’n benen maar het euforische gevoel overheersde. Ik had veel te weinig getrained besefte ik. Dat moest ik bij een volgende beklimming anders doen.

Elbrus
Na de Mount Blanc volgde de Elbrus in het Kaukassus gebergte. Een leerzame tocht via de noordzijde, die ik wederom met Mountain Network ondernam. Ik had wat meer materiaal aangeschaft en een warme slaapzak op de kop getikt. De introductiedag was een mooie gelegenheid om elkaar als team al te leren kennen. Eenmaal onderweg naar Rusland was het top om het expeditieteam weer te zien. Ik liet me op de Elbrus tijdens een acclimatisatieklim verrassen door een snel opkomende sneeuwbui en raakte licht onderkoeld. Niets ernstig maar een goede les hoe de volgende keer wel goed te handelen. Na 7 dagen ondernamen we de toppoging die in totaal 18 uur duurde (12 uur omhoog en 6 weer naar beneden) waarbij we 1800 hoogtemeters moesten afleggen naar de 5642 meter hoge top, die we bijna allemaal haalden. De bonkende koppijn die je soms scheel laat zien werd al iets minder, maar ik had nog niet door waardoor dat nou steeds kwam. Met te weinig eten en drinken bij me was ik kapot maar wederom voldaan en vol euforie. Het voelde als een overwinning op mezelf. Het belang van goed eten en drinken is me door dit voorval nu overigens bij elke beklimming wel duidelijk geworden.

Aconcagua
Een jaar later volgde  de Aconcagua. De hoogste berg van zuid-Amerika. De berg waar ik eigenlijk naar toe had getrained. Ik had het idee dat ik nu de juiste materialen en de juiste kleding had. Ik wist hoe ik moest trainen en bereidde me zo goed als ik kon voor op de beklimming. Veel rennen, joggen, sportschool bezoeken en met een rugzak wandelen. Mountain Network voelde ondertussen vertrouwd en ik ging weer met hun op pad. Ik raad iedereen aan om de Polish Traverse Route te lopen als je dan toch deze berg wilt beklimmen. Een fantastische 360 graden route waarbij je de berg van alle kanten ziet. Dit was de eerste echte berg in expeditiestijl, die ruim drie weken duurt waarvan je er twee op de berg verblijft. Een groot basiskamp en drie hoger gelegen acclimatisatiekampen. Voor de zoveelste keer kwam die hoofdpijn opzetten, maar ik kon er nu beter mee omgaan en wist hoe ik het moest temperen. Het zuurstof tekort tijdens het slapen blijft altijd onwennig en de eerste keer even eng als je hyperventilerend wakker schrikt maar ook dat wordt steeds minder. Slapen op 6000 meter was ook een goeie ervaring en leerde me dat je minder eetlust hebt. Domweg omdat je maag minder actief is en nog redelijk vol zit. Ik weet nu dat die 40% zuurstof die daar nog in de lucht zit alleen nog naar je vitale lichaamsdelen gaat en daar horen je maag en darmen niet meer bij. De tocht naar de top kan ik me nog in flarden herinneren. Veel ging op de automatische piloot. Het lopen op die hoogte gaat zo tergend langzaam dat je in een soort hypnotiserende kadans terecht komt. Ik ben in één week 4 kilo afgevallen zonder dat ik het toen wist. Nu weet ik dat ik veel beter op m’n eetgedrag moet letten. De topbeleving was wederom geweldig. Het hoogste punt op aarde buiten de Himalaya’s. Er was  onbeschrijfelijk ontlading die me als een warm bad verwarmde. Deze expeditie heeft me ook weer enorm veel geleerd. Over keuzes maken, tas inpakken, materiaalkennis, eetritme, hartslag, zuurstofverzadiging, slapen, hallucinaties. Allemaal uiterst zinvolle ervaringen die me nu steeds meer eigen zijn geworden.

Dufourspitze
Ik heb datzelfde jaar nog een tijdje in de Alpen geklommen. Ook weer met Mountain Network. Deze keer meer alpiene stijl waardoor ik vooraf veel indoor geklommen hebt om goede ervaring op te doen met wandklimmen. Deze trekking in de Alpen bestond uit veel korte dagtochten in ruig exposed terrein met als hoogtepunt de Dufourspitze in het Monte Rosa gebergte. Ik merkte dat dit een andere tak van sport is en dat het expeditieklimmen me meer aantrok. Ik wil lang in de bergen zijn, ver weg van alles, in een tent overnachten en dicht bij de natuur zijn. Ik wil voelen wat er met je gebeurt, wat je ervoor over moet hebben om een doel te willen halen wat nergens zo duidelijk is als bij een berg. En met name erachter komen waarom je dit doet. Ik voelde me klaar voor een grotere expeditie waar dit nog meer tot uiting zou komen. Ik wilde naar Alaska, ik wilde de Denali gaan beklimmen. Volgens de Lonely Planet de koudste en meest grillige berg ter wereld.

Denali
In 2017 ben ik met Mountain Network naar Zwitserland gegaan om me voor te bereiden op deze extreme beklimming in Alaska. We hebben daar alle technieken geoefend en situaties nagebootst die we op de Denali kunnen tegenkomen. Het vooruitzicht om 22 dagen lang in een witte sneeuwwereld te verblijven met temperaturen van 30-40 graden onder nul en stormachtige windsnelheden was één ding maar al je eten, materialen en benzine voor 22 dagen zelf meeslepen op een slee was iets anders; 65 kilo per persoon meezeulen vereist een hoop trainingsuren in de sportschool, veel lopen met een rugzak en oefenen met een autoband achter je aan slepend op het strand. Dit is overigens tot nu toe de mooiste beklimming geweest. Zwaar maar enorm mooi. We hebben 12 dagen vast gezeten op 4350 meter hoogte bij -40 graden Celcius en windkracht 12-13. Er kwam helaas geen goed weer window om naar de top te klimmen waardoor we de top niet hebben gehaald. Heel kort was er de teleurstelling maar de reis is zo mooi en de ervaring zoveelzeggend dat ik er met heel veel plezier op terugkijk. De reis is, zoals zo vaak wordt gezegd, inderdaad mooier dan alleen de top halen. Wat een dosis ervaring en zelfvertrouwen heeft deze expeditie opgeleverd.

Carstensz Piramide
Zoals na elke gave beklimming kostte het me ruim een maand om weer in de hectische westerse wereld te aarden. Ik wil dan het liefst meteen terug de bergen in. Een week na terugkomst belde ik met een klimmaatje. Hij had de Carstenz Piramide in West Papoea op het oog. Ik hoefde niet lang na te denken, mijn volgende berg stond vast. Daar zouden we naar toe gaan. Deze berg die erg moeilijk bereikbaar is en maar door 600 mensen is beklommen (volgens schatting van Alan Arnette) voert je een week door onherbergzame jungle met meer dan 20 uur regen per etmaal. Een heel andere expeditie van een heel ander niveau. Mountain Network bood deze expeditie nog niet volledig aan en ik besloot met een Duitse organisatie in zee te gaan. Ons team bestond uit een heel internationaal gezelschap waarvan al vier klimmers op de Mount Everest hadden gestaan, ervaren alpiene klimmers en een klimmer uit Letland die de K2 al eens op was geweest. Ik had ondertussen ook wel wat geklommen maar voelde me in één keer weer een groentje. De expeditie naar de Carstensz Piramide kenmerkt zich door een jungle trekking van 6 dagen door dichte bebossing en verraderlijke moerassen waarna je daarna nog eens 600 meter recht omhoog je technieken mag oefenen met een multi-pitch route richting de top. En dan weer in een week het hele stuk terug. Naar mijn mening was dit voor mij de zwaarste expeditie tot nu toe. Sommige Mount Everest klimmers zeiden zelfs dat gedeeltes zwaarder waren dan de Mount Everest beklimming. Wat deze tocht zwaar maakt is de continue regen, onbetrouwbare porters, slechte hygiene, aanslag op je gezondheid, verdwaal gevaar, weinig slaap, lange dagtochten, langzaam insluipende vermoeidheid. Tijdens de beklimming brak de klimmer uit Letland zijn been. Pas na drie dagen kon een helicopter hem ophalen. Deze berg heeft me goed in laten zien tot waar ik bereid ben risico’s te nemen. Ik heb mezelf nog beter leren kennen.

Mount Everest
Na drie-en-half jaar bergbeklimmen, trainen, lifestyle verandering, lezen en gesprekken met andere bergbeklimmers ben ik ervan overtuigd dat ik de basis heb gelegd om ook de Mount Everest te kunnen beklimmen. Er zijn twee factoren die ik niet in de hand heb: hoogteziekte en het weer. De rest heb ik zelf in de hand en kan ik voorbereiden en oefenen. Ik ken mezelf goed genoeg en weet dat ik er alles aan zal doen om fysiek fitter en mentaal sterker te zijn dan ooit tevoor. Ik zal alles wat ik op de voorgaande bergen heb geleerd als ervaring nodig hebben om zo relaxed mogelijk de hoogste berg ter wereld te gaan beklimmen zodat ik kracht overhoud voor de topdag en de afdaling. De expeditie duurt bijna 9 weken en kost een fortuin. Dat eerste is geen enkel probleem maar voor die tweede heb ik hulp nodig van het bedrijfsleven die hier hopelijk ook een mooi avontuur in zien. Daarnaast wil ik de berg niet alleen beklimmen maar deze inspanning en ervaring ook met anderen delen die er iets voor zichzelf uit kunnen halen. Omdat ik ook 20 maanden voor Artsen zonder Grenzen heb gewerkt in Congo en de Centraal Afrikaanse Republiek wil ik met mijn beklimming ook aandacht vragen voor de hulp die zij bieden aan mensen die het écht nodig hebben in ramp- en oorlogsgebieden. Artsen zonder Grenzen probeert hen eten, water, drinken, onderdak en veiligheid te bieden om weer op eigen benen te staan. Dat zijn de eerste twee lagen van de Maslow piramide. De eerste behoeftes van de mens om te groeien. Laat dat nou ook net de twee lagen zijn die je als bergbeklimmer weer enorm gaat waarderen als je de bergen intrekt.

Volg de rest van dit avontuur op www.grenzenaandetop.nl. Ik vind het geweldig om hierover te kunnen schrijven, ervaringen te delen en anderen te inspireren.

Tot de volgende blog!

Met sportieve en inspirerende groet,
Wilco Dekker

 

Blog 15 – Tussenbalans

Met het eind van het jaar in zicht is het altijd goed om de balans op te maken. En dan met name de financiële balans. Het is een aardige klus om 40.000 euro bij elkaar te krijgen voor deze monsterexpeditie naar de top van de wereld. Ik heb me er overigens ook aardig in vergist hoeveel werk erin gaat zitten om de marketing en sponsoring hieromheen te organiseren. Toch worden alle inspanningen gelukkig beloond en krijg ik hier en daar fantastische support! Speciale dank aan SAB Media en iedereen die z’n steentje bijdraagt om mij hierbij te helpen!! Ik ben er nog niet helemaal maar we zijn met alle support goed op weg om alles bij elkaar te krijgen.

Ik heb mezelf als doel gesteld om in ieder geval 10.000 euro zelf in te leggen voor deze uitzonderlijke beklimming. Daarnaast geef ik nu geregeld presentaties voor grote en kleine bedrijven in ruil voor een bijdrage aan de expeditie. Ik heb met de hulp van goeie vrienden tevens een paar inspiratie-avonden georganiseerd waar ik mijn verhaal van de voorbereiding uit de doeken doe. Over het leven in de bergen, het volgen van je passie, wat uit je comfortzone stappen je brengt en over het waar maken van dromen. Met name bij Restaurant Vlaar en bij Bussum op IJs heeft dat goede vruchten afgeworpen. Ook de sponsoring op de vlag die meegaat naar de top begint nu goed te lopen. Met speciale dank aan Project- & Interimmanagement bureau ‘Perspectum‘ (wil je ook samen met Artsen zonder Grenzen op de vlag naar de top van de wereld kijk dan hier hoe dat kan). De kunst van Alex van der Lecq die ik op mijn site aanbied draagt ook zijn steentje bij. En natuurlijk de vele donaties van bekenden (en zelfs ook onbekenden!) die met vele kleine bedragen ook een grote bijdrage leveren. Ondanks dat ik dit jaar geen voetbal meer speel, om blessures te voorkomen, hebben de jongens van het team een geweldige donatie bij elkaar gespaard waarmee ze nu het logo van ons team op de vlag hebben gesponsord. Bedankt Naarden All Stars!

Ik heb tot nu toe 25.350 euro aan inkomsten voor de expeditie gegenereerd. Dus nog 14.650 euro te gaan. Een aardig bedrag maar er komt nog een hoop media-aandacht aan! Naast nog diverse presentaties en een inspiratiesessie bij Rugbyclub ‘t Gooi in februari wordt er op 17 januari een boek gelanceerd waarin ik een hoofdstuk voor mijn rekening neem en ‘de kunst van het genieten‘ in de bergen beschrijf. Vanaf die dag overal te koop in de Nederlandse boekhandels. Daarover over 3 weken meer! En we werken ook nog aan een geweldige 3D-clip waar de fotoshoot binnenkort van start. De laatste 3 maanden komt er dus nog van alles voorbij. Ik ben blij dat ik met alles op tijd ben gestart en me vanaf januari 2019 100% kan concentreren op de beklimming. Met al 11 maanden voorbereiding achter de rug en 5 maanden training in m’n benen wordt de focus de laatste 3 maanden op de langeduur training gelegd. Met ook aandacht voor de mentale voorbereiding en het continue in gedachten doorlopen van de route.

De laatste loodjes komen er dus aan. Ken je iemand in je omgeving die ook graag wil aanhaken bij dit avontuur of er meer over wil horen. Contact mij dan direct! Ik geef er graag iets voor terug. Zie hiervoor ook de diverse mogelijkheden!

Ik ga weer trainen, tot snel!!
Wilco

Blog 14 – Mijn training

Nog 4 maanden, dan vertrek ik. Ik voel een gezonde spanning. Dat zit ‘m met name in het stukje training. Ik vraag me geregeld af “train ik wel genoeg, ben ik fit genoeg, zou ik niet meer moeten doen” of “eet ik voldoende en gevarieerd genoeg om sterk genoeg aan deze expeditie te beginnen”. Ik leun sterk op mijn ervaring van de vorige bergen die ik heb beklommen en haal veel uit de gesprekken met andere Mount Everest beklimmers. Het pad dat ik heb gekozen voelt goed en toch wil ik fitter, sterker en scherper zijn dan ooit tevoor. Op deze berg moet alles kloppen. Als ik een keer rustig op de bank zit voel ik me bijna schuldig. Ik voel een enorme drang om altijd maar te blijven trainen.

Ik lees veel over voorgaande beklimmingen en probeer zo veel mogelijk details uit de verhalen van anderen te halen. Een paar goeie boeken zijn:
– Everest, Summit of the World van Harry Kikstra (over voorbereiding, achtergrond informatie en de routes)
– Training for the New Alpinism van Steve House en Scott Johnston (over planning, fitness, training, voeding, hoogteziekte, medicatie, mentale instelling en zelfkennis)
Ik haal ook veel uit de gesprekken met Edmond Öfner, Arnold Coster, Niels van Buren, Jaco Ottink en Pieter van den Broeke. Allemaal voorgangers die de Mount Everest al hebben beklommen.

De trainingen van m’n voorgangers variëerden van 12 tot 24 uur per week! Waar haal je de tijd vandaan? Zowel interval als duurtraining is nodig. Met gewichten op je rug en achter je aanslepend. Ik train de afgelopen maanden gemiddeld 8 uur per week en voer het nu op naar 10 uur. Januari en februari volgen met 12 uur en er zal een uitschieter tussenzitten als ik een lange afstand over het strand of door het bos pak. Ik heb sinds twee weken een fantastische trap gevonden van 78 treden die ik, met 20 kilo op m’n rug, 2 uur lang heen en weer loop (en straks nog meer….). Oersaai maar een goeie beproeving voor m’n bovenbenen en kuiten. Naast het hardlopen, fietsen, fitnessen en wandelen is er dan naast m’n werk, website bijhouden en sponsoring zoeken nog net tijd over om te eten en qualitytime voor m’n vriendin (die me gelukkig veel ruimte geeft).

Ik heb kort de fout gemaakt om al direct teveel te gaan trainen. Ik wilde nog meer trainen dan ik bij al mijn voorgaande beklimmingen had gedaan. Elke dag heel intensief trainen en zonder genoeg rust te pakken. Ik behield m’n oude eetpatroon waardoor ik ook nog eens afviel. Door deze combinatie van factoren nam m’n weerstand af. Ook kon ik op een gegeven moment geen kracht meer ontwikkelen en haalde ik geen hoge hartslag meer. Een hele gekke gewaarwording maar een goeie waarschuwing dat voldoende rust pakken en goed blijven eten en je vitaminen blijven aanvullen enorm belangrijk zijn. Met die kennis voelt m’n nieuwe manier van trainen nu als iets heel natuurlijks (zowel interval- als duurtraining) en eet ik goed, zorg voor aanvulling van m’n vitaminen én pak voldoende rust om te herstellen. En oh ja, ik heb er elke keer weer zin in!

Het blijft puzzelen met de tijd maar ik merk dat ik ook daar steeds handiger in wordt. De afgelopen vier maanden heb ik een goede basis opgebouwd. De komende vier maanden bestaan uit het voortzetten van de intervaltrainingen en het uitbouwen van de duurtraining naar langere sessies. Met nog 4 maanden te gaan voel ik me sterk en vol vertrouwen.

Tot de volgende blog,
Wilco

credit fitnessfoto’s: pdjphoto

 

Blog 13 – Status update

Ik heb afgelopen januari de beslissing genomen om de Mount Everest te gaan beklimmen. Er is toen van alles in beweging gekomen om deze expeditie op te zetten en vorm te geven. Ik geef in deze blog een korte samenvatting wat er tot nu toe allemaal is gebeurd en waar ik nu sta in de voorbereiding. Met nog ruim 5 maanden te gaan lijkt er nog tijd genoeg maar de maanden vliegen zo voorbij heb ik gemerkt.

De uitdaging
Eén van de grote uitdagingen bij deze beklimming is het bij elkaar krijgen van 40.000 euro. Zoveel kost deze expeditie, en dan is dit niet eens de duurste variant. Een enorme hoeveelheid geld om een berg te beklimmen. De helft hiervan gaat al op aan vergunningen om de Mount Everest überhaupt op te mogen naar de top. De Chinezen varen hier wel bij. Maar hoe krijg ik 40.000 euro bij elkaar? Ik calculeerde dat ik zelf 10.000 euro bij elkaar kan schrapen en dat ik dus met sponsoring en tegenprestaties het leeuwendeel binnen moet zien te krijgen. Dat plan moest vorm krijgen.

De eerste meters
Alles startte met het maken van de website, het oprichten van de Stichting ‘Grenzen aan de Top’, het aanvragen van een rekeningnummer bij de bank en het inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Ik wilde veel bekendheid geven aan deze beklimming en ik wilde transparant zijn naar mijn sponsoren met betrekking tot alle inkomsten en uitgaven. Daarnaast wilde ik er een goed doel aan verbinden om de aandacht die deze beklimming krijgt ook te gebruiken om mensen die het écht nodig hebben te steunen. Ik koos voor Artsen zonder Grenzen, de organisatie waar ik zelf 20 maanden voor heb gewerkt en weet hoe zij te werk gaan. Veel steun ontving ik van Eric Luteijn, een rugbymaatje en uitgever van ChannelConnect, hét kennisplatform voor ICT- bussiness partners. Zijn kennis van marketing, verkoop en commercie hielpen mij om tot een plan te komen. Er komt namelijk nogal wat kijken om vanuit het niets iets neer te zetten. Op 21 juni stuurde we een persbericht uit, waar de eerste reacties op binnen kwamen. De kop was eraf.

De contouren van een plan
Gedurende de zomermaanden heb ik veel gewerkt aan de tegenprestaties die ik kon bieden voor sponsoring. Ik kwam in contact met inspirerende ondernemers die graag wilden meewerken. Ik was op zoek naar een logo voor de stichting en een mooie batch (Print&Stitch) en een goeie folder (Onyva) om mezelf te verkopen. Ik kwam in contact met een kunstenaar (LaLecq) die een kunstwerk voor me wilde creëren. Ook schreef ik (nog steeds) blogs om geïnteresseerden te informeren wat er allemaal komt kijken bij de voorbereiding van deze zeldzame beklimming. Er zijn in de hele geschiedenis nog maar 28 Nederlanders die de top hebben bereikt! Eric bood me de mogelijkheid om in zijn ICT magazine een artikel te plaatsen dat nu een terugkerend item is geworden tot en met mijn vertrek. Ik kreeg een steeds beter beeld hoe ik mijn beklimming kon linken met het werk van Artsen zonder Grenzen en met mijn werk als Technologie Strateeg. Ik merkte dat ik steeds beter de samenhang zag hoe deze drie passies samenkwamen in de beklimming van de Mount Everest. Een verhaal waar ik graag over vertel.

Serieuze zaken
Op 1 augustus startte mijn trainingsschema. Ik had voor mezelf 8 maanden uitgetrokken om me helemaal klaar te stomen voor de beklimming van de berg der bergen. Zowel fysiek als mentaal moet alles goed zitten. Ik startte echter veel te snel en trainde elke dag. Niet verkeerd maar ik had geen rust. Eén september heb ik een personal coach (njoyergy) in de hand genomen. Een goede keuze want ik ben helemaal bijgeschoold om op hartslag te gaan trainen, op mijn eten te gaan letten, ademhaling te controleren en mentaal rust te vinden, en kracht om door te zetten als het nodig is. Ik ben nu 3 maanden bezig en heb nog 5 maanden te gaan. Ik zit op schema en er zit een stijgende lijn in de resultaten. Mijn hartslag is rustiger, snelheid hoger, longvolume beter en mijn beenspieren nemen toe. Ik ren, fiets, wandel en fitness momenteel 5 keer in de week, wat neerkomt op gemiddeld 8 uur per 7 dagen. Dat zal de komende maanden langzaam meer (en specifieker) worden als ik langere afstanden moet gaan afleggen. Het is redelijk te doen naast het werk en het zoeken naar sponsoring maar het voelt wel bijna als een tweede baan erbij. Daarover in een andere blog meer.

Leuke dingen
Door alle media-aandacht die ik zoek kom ik ook met heel veel leuke inspirerende mensen in contact. Zowel via kranten en magazines, als ook via televisie en radio. Ik had een mooie ontmoeting met de burgemeester van Gooise Meren, Han ter Heegde en kwam via een ander rugbymaatje, Pepijn Padberg, in contact met zijn bedrijf Onesize. Hier wordt momenteel gewerkt aan een hele gave trailer die mijn missie naar de Mount Everest op een imponerende manier kort in beeld brengt. Zodra deze uikomt zijn jullie de eerste die hem hier kunnen zien (abonneer je op de nieuwsbrief).

Sponsoring en donaties
Ik heb de maand oktober als campagnemaand bestempeld om sponsors aan me te binden. Ik moest actief aan de slag en heb gelukkig wat hulp gekregen van een paar goeie vrienden. Ik heb heel veel lijntjes uitgezet, veel gebeld en veel mensen bezocht. Er is veel interesse maar nog weinig concreet. Ik heb al wel mijn eerste presentaties gegeven en er liggen nog enkele in het verschiet. Er zijn al een paar kunstwerken verkocht maar het loopt nog niet storm. Er komt nog een ‘Inspiratie Diner’ aan voor serieus geïnteresseerden en verder wordt het veel nabellen en hoop ik eind november alles duidelijk te hebben zodat ik de laatste 4 maanden echt ongestoord op de voorbereiding en mijn training kan focussen. Fingers crossed. Mocht jij interesse hebben of nog sponsoren weten dan hoor ik het graag. Kijk hier wat ik je ervoor kan aanbieden.

Tot zover een korte update!

Tot de volgende blog,
Wilco

Blog 12 – Kunstenaar Alex van der Lecq

De magie van kunst
In mijn voorbereiding voor deze expeditie naar de top van de Mount Everest kom ik met veel inspirerende mensen in contact. Dat is één van de mooie bijkomstigheden van dit avontuur. Je raakt met gepassioneerde personen in aanraking en er ontstaat vaak een wederzijdse interesse in elkaars bezigheden. Omdat ik ook geinteresseerd ben in fotografie en techniek gebeurde dat ook bij Alex van der Lecq, een wereldreiziger die tevens kunstenaar is, en fascinerende foto’s met kunst combineert. Hij projecteert zijn fotobewerkingen op kwalitatief hoogstaand materiaal waardoor je het met trots aan de muur hangt. Ik was direct geraakt door zijn manier van werken. Alex beschrijft het zelf als: 

Ik beschouw fotografie als kunst. Door een gedegen voorbereiding, door te spelen met licht en dimensies en een bijzondere nabewerking. Ik gebruik daarbij de nieuwste digitale technieken en experimenteer met combinaties van technieken. Om de beelden eigenheid mee te geven. Extra krachtig, intens kleurrijk of in sfeerversterkend zwart/wit. Een uitvergroting van de essentie die ook mij verrast.

Alex heeft aangegeven me te willen helpen en is met het thema ‘bergbeklimmen’ aan de slag gegaan. Hij heeft foto’s van zijn reizen en mijn foto’s van het bergbeklimmen gecombineerd tot een kunstwerk dat hij in beperkte oplage kan aanbieden met zijn signatuur. Alex heeft aangegeven dat de opbrengst van de kunstwerken ten goede mag komen aan de Stichting Grenzen aan de Top. Door het aanschaffen van een kunstwerk van Alex van der Lecq (LaLecq) help je mij een klein stukje op weg de berg op om deze droom waar te maken.

We hebben gezamenlijk het volgende kunstwerk geselecteerd:
Het kunstwerk staat voor passie voor het bergbeklimmen. De kracht van de Himalaya, een behouden klim en veilige thuiskomst en het doorzettingsvermogen van de klimmer. De letters op het bord wijzen de weg maar de beklimming zal je op eigen kracht moeten doen. Dit kunstwerk vraagt erom om er even goed voor te gaan zitten en je af te vragen wat je ziet en hoe de balans en rust in de bergen je iets kunnen leren in deze hectische wereld.

Hoe is deze kunst te verkrijgen:
In A3 formaat op stevig fotopapier: 100,00 euro per stuk (exclusief verzendkosten = 10 euro) vrij van btw (oplage 100 stuks). Genummerd en gesigneerd door de kunstenaar. Geleverd in stevige rol van karton.

In DiBond* Gallery kwaliteit op 150×100 cm: 1.500,00 euro per stuk vrij van btw (LET OP: deze oplage is beperkt tot 5 stuks). Genummerd en gesigneerd door de kunstenaar. Persoonlijk gebracht binnen Nederland door Wilco Dekker.

Ben je geïnteresseerd neem dan contact op met:
-Wilco Dekker 06 5276 3590
wilco@grenzenaandetop.nl

Nieuwsgierig naar meer werk van Alex van der Lecq? Kijk hier verder:

Website: www.lalecq-fotografie.nl
Foto’s: www.500px.com/alexvanderlecq

* ALU-Dibond Fineart glanzend
De fineart druk op  premium fotopapier wordt rechtstreeks op de 3mm sterke alu-dibond plaat gelamineerd. Bescherming met bijkomende UV-beschermlaminaat op het volledige oppervlak. Glanzende afwerking. De plaat komt op een alu-ophangsysteem voor een zwevende optiek aan de muur.

 

 

Blog 11 – Week van de Media

Week van de media

Ik ben veel bezig om de media op te zoeken. Momenteel  om bekendheid te geven aan mijn expeditie en om bedrijven aan te trekken die zich hiermee willen meten. In ruil voor een bijdrage kunnen zij hun naam aan de expeditie verbinden en/of een inspirerende presentatie door mij laten verzorgen voor hun medewerkers. Het lijkt soms wel een tweede baan om dit allemaal te regelen. Een greep uit de afgelopen week:

Het begon met het ophalen van de folders die ik had laten maken bij reclamebureau Onyva. Ik had het zelf al geprobeerd maar de folder die Onyva me voorschotelde overtrof alles. De tekst is pakkend en het bericht helder. Het straalt rust uit, vormt één geheel en is van een kwaliteit dat je ‘m nooit meer weg wilt doen. Ik ben er heel blij mee en ik vertel mijn verhaal er graag bij als ik ‘m aan je uitdeel: Grenzen aan de Top – PDF Folder

Ik had afgelopen week ook een gesprek met de burgemeester van Gooise Meren, Han ter Heegde, in het stadhuis te Bussum. Achter het boegbeeld van de gemeente huist een vriendelijke man met ferme handdruk. De burgemeester toonde een grote interesse in mijn expeditie naar de top van de wereld. Hij gaf aan graag mee te willen werken met communicatie naar buiten als ik daar behoefte toe voelde. Die intentieverklaring is zeker goed voor een paar ideëen die in het verschiet liggen.

De donderdagmiddag borrel bij restaurant Vlaar in ‘s Gravenland leidde tot een inspiratievolle sessie. Daar onstond het idee om op 12 november een ‘Inspiratie Diner’ te organiseren. Het doel is om een groep geïnteresseerden bij elkaar te brengen en een overheerlijk gerecht van huize Vlaar voor te schotelen. Ik zal dan een inspiratievol verhaal verzorgen over de kracht van de bergen, mijn beklimmingen tot dusver, de voorbereiding naar de Mount Everest en de vertaling naar het bedrijfsleven.

Een vervolgafspraak bij Stadzigt met de burgervader leidde tot een mooie promotiefoto en een leuk interview met Gooi TV. Deze lokale televisie omroep maakt wekelijks opnames met de burgervader waarna ik deze keer zelf ook kort mijn verhaal mocht doen voor de camera. Als verrassing stapte ook de burgemeester in beeld en overhandigde mij een brief van zijn hand met signatuur waarin hij en de gemeente mij veel geluk wensen in het behalen van de top met veilige terugkeer. Wat een mooi gebaar!

Alsof ik in een rollercoaster zit. Ik had net die dag ervoor een interview bij Radio NH Gooi gehad. Ik was te gast bij het programma ‘Sportcafé, Achter het net’, die op locatie bij de tafeltennisvereniging in Laren, hun uitzending verzorgde. De productie van Merel van Dijk en het interview van Eric Hurink met mij verliep mooi en ontspannen. Ik kon in de 5 minuten die ik had helder de kern van mijn boodschap kwijt. Luister hieronder naar het fragment.

Radio Interview NH Gooi (2018-09-23):

Een paar dagen later had ik een uitnodiging staan bij Villa Trompenberg in Hilversum. Hier vond de feestelijke lancering plaats van de vierde editie van de Gooische TamTam. Iedereen die hieraan heeft meegewerkt hief het glas op het extra dikke nummer. Ik was een paar weken eerder al door Paulien Huizinga geïnterviewd en met haar creatieve oog en gevoel voor belichting voor eeuwig digitaal vastgelegd. Ik zag het interview en het resultaat van de fotoshoot terug in de rubriek ‘De Tamtammer’ waar een inwoner van de regio wordt uitgelicht vanwege een bijzondere prestatie. Wat bijzonder dat ik daar deze keer voor was gevraagd.

Tussendoor ben ik in het weekend nog naar Print & Stitch gereden in Rotterdam. Daar had ik het logo van de Stichting Grenzen aan de Top, dat door Carola Prent is ontworpen, laten borduren op een tiental patches. Van de (web)shopmanager Acco Westerman kreeg ik een bijzonder cadeau in de vorm van een T-shirt met het logo van de Stichting. Wat een geweldige betrokkenheid en enthousiasme.

En als kers op de taart kwam mijn tweede artikel uit in het magazine ‘ChannelConnect’, hét kennisplatform voor ICT blad voor ICT-business partners. Oud rugbyspeler en uitgever Eric Luteijn geeft me hier een podium om de parallellen uit te leggen tussen het managen van complexe ICT en het expeditiebeklimmen. Daarnaast kan ik daar ook mijn sponsoren in de spotlight zetten.

Het was dus een enerverende en leuke week met een hoop aandacht voor Stichting Grenzen aan de Top en een hoop media-aandacht voor potentiële bedrijven die zich met deze expeditie willen identificeren. Wil je meer weten of lezen, kijk hier voor meer berichten die in de media zijn verschenen.

Ben je geïnspireerd geraakt en geïnteresseerd om meer te horen hoe ik jouw bedrijf mee kan nemen naar de top van de wereld? Neem dan contact met me op. Er zijn verschillende manieren hoe ik jouw bedrijfsnaam naar de top van de wereld kan brengen.

Denk aan hierbij aan:
– Bedrijfsnaam op kleding
– Bedrijfsnaam/logo op de vlag die mee gaat naar de top
– Inspirerende presentaties voor verenigingen of medewerkers
– Media-aandacht: radio/televisie/kranten/magazines
– Aansluitende acties voor jouw bedrijf

In oktober start mijn campagne om bedrijven te interesseren voor deze unieke expeditie. Hou social media in de gaten en kijk of er een mooie deal tussen zit om mee te liften naar de top van de wereld!

Tot de volgende blog!
Wilco

Blog 10 – Waarom de Mount Everest?

Wilco Dekker deelt zijn verhaal over bergbeklimmen en de aanloop naar de Mount Everest (dit artikel verscheen ook in www.mannennieuws.nl).

 Waarom de Mount Everest?
Het is de meest gestelde vraag, waarom ga je de Mount Everest beklimmen? Gekscherend wordt dan in één adem altijd een heuvel van nog geen 100 meter hoog genoemd, die als dé berg van de buurt wordt gezien. En dát vinden de meeste mensen al een hele klim.

Het bergbeklimmen is een passie geworden
Ik ga inderdaad in april/mei 2019 de Mount Everest (8.848 meter) beklimmen. Het stond nooit op mijn bucket-list maar het is op mijn pad gekomen en het voelt alsof ik er nu niet meer onderuit kan. De aantrekkingskracht is enorm groot en ik weet nu dat ik onder normale omstandigheden in staat moet zijn om de berg te kunnen beklimmen. Ik heb ondertussen al een hoop bergen beklommen, net zoveel ervaring opgedaan en ik heb een hoop onderzoek verricht naar voorgaande expedities, naar de successen en naar de ongelukken. Er is altijd een kans dat het fout kan gaan maar er zijn veel zaken die je vooraf heel goed kan voorbereiden waardoor het risico minimaal is. Het vergt wel enorm veel tijd, motivatie en doorzettingsvermogen. Zoveel zelfs dat, als het niet echt een passie van je is, je niet eens aan deze beklimming zou denken.

De eerste stappen richting het expeditieklimmen
In 2001 beklom ik bij toeval de Kilimanjaro. Ik was in Kenia en Tanzania aan het rondtrekken en ik reisde langs Aruhsa, een klein plaatsje op een steenworp afstand van de Kilimanjaro. Ik had 5 dagen over en dacht: mooie challenge om deze berg eens te beklimmen, waarom niet? Het bereiken van de top en de euforie die dat teweeg bracht zijn me altijd bij gebleven. Doorgaan met bergbeklimmen kostte me toen teveel geld en tijd waardoor ik het destijds heb laten rusten. Pas in 2014 toen mijn relatie strandde wilde ik niet bij de pakken neer gaan zitten. Het euforische gevoel van 2001 passeerde mijn gedachten, dat wilde ik weer terug. Ik besloot om me in de wereld van het bergbeklimmen te verdiepen. Wat begon met de beklimming van de Mont Blanc (4810 meter) en Mount Elbrus (5642 meter), leidde tot de beklimming van de Aconcagua, de hoogste berg van Zuid-Amerika (6962 meter). Ik vond het expeditieklimmen geweldig. Niet alleen het bereiken van de top en de euforie maar de hele reis er naar toe. De gedrevenheid van het team, de passie voor het klimmen, de rust en kracht van de bergen, de tijd om jezelf te leren kennen. Met name die laatste is interessant omdat het mij heeft laten zien dat, door alle technologische vooruitgang in de Westerse maatschappij, de hectiek enorm is toegenomen en tijd steeds meer een zeldzaam goed begint te worden. We worden steeds meer geleefd en gaan steeds minder zelf nadenken, dat doet de technologie wel.

De bergen zetten veel in perspectief
Ik was om en wilde andere bergen beklimmen en nieuwe ervaringen opdoen. Ik koos voor een paar toppen in de Alpen om het alpineklimmen beter te leren kennen. Het verschil: bij alpineklimmen ligt de nadruk op een korte en snelle beklimming met weinig gewicht. Vaak komt hier meer techniek bij kijken met ander materiaal. Een klim in expeditiestijl duur over het algemeen veel langer met meer uitrusting en er worden vanuit het basecamp hoogtestages ondernomen om de top te bereiken. Ik merkte dat mijn voorkeur naar het expeditieklimmen uitging, ik wil zo lang mogelijk weg en teruggeworpen worden op mezelf en het team. Met name omdat ik daar de tegenhanger tegenkom van ons drukke, geregelde wereldje. Het vormt de Yin-Yang, een tegenstelling die balans brengt. Het bergbeklimmen maakt veel duidelijk en zet veel in perspectief.

Daarna volgde de Denali in Alaska (6190 meter), een onvergetelijke ervaring met name omdat we 12 dagen op 4350 meter vast kwamen te zitten met -40 graden en windkracht 12+. We hebben de top daardoor niet gehaald maar de beklimming was er niet minder om. Ik ben dit jaar terug gekomen van de Carstensz Pyramide (4884 meter) in West Papoea. Niet extreem hoog maar wel extreem in de aanloop route: 65 kilometer door de jungle alvorens aan de 600 meter loodrechte klim omhoog te beginnen – zie ook een artikel in ‘Hoogtelijn’ van de NKBV september 2018.

Het zijn de ervaringen die mij gelukkig maken
De mensen die ik op mijn reizen heb ontmoet hebben me geïnspireerd om nu de Mount Everest te gaan beklimmen. Wat is er mooier dan ruim 8 weken in alle rust op een berg te zitten, je eigen leven en de wereld in perspectief te plaatsen en na te denken waar jij jouw tijd écht aan wilt besteden. Veel mensen volgen het leven van een ander, zij zijn verslaafd geworden aan doping die we salaris noemen en zij doen werk dat de meesten van ons eigenlijk helemaal niet leuk vinden. Ik heb ondertussen ontdekt dat geld inderdaad handig is maar dat het opdoen van ervaringen als resultante van het volgen van je passie je pas echt gelukkig maakt. Bij mij werkt het in ieder geval. Ik probeer iedereen graag aan te zetten tot het vinden van je eigen passie. Wat is die van jou? Ga dat doen!

 

Blog 9 – Persbericht

Vandaag, op 21 juni, is het volgende persbericht verstuurd aan 600 redacties in Nederland:

PERSBERICHT

Wilco Dekker beklimt Mount Everest voor Artsen zonder Grenzen

Wilco Dekker (48) – in het dagelijks leven Manager Technology Strategy bij VodafoneZiggo – gaat in april 2019 de Mount Everest beklimmen. Met 8.848 meter is dat de hoogste berg ter wereld. Dekker combineert zijn passie voor bergbeklimmen met een goed doel: Artsen zonder Grenzen. Die keuze was snel gemaakt, aangezien hij een aantal jaren geleden als technisch logistieker voor die organisatie werkte in Congolees Katanga, Noord-Kivu en de Centraal Afrikaanse Republiek (CAR).

In die periode ontwikkelde Dekker een interesse om iets terug te doen voor mensen die het nodig hebben en dat te doen met de kennis en middelen die je hebt. Overdracht van kennis en het delen van materialen en spullen voor een gelijke verdeling in de wereld. Daar leerde Dekker ook dat je met weinig gelukkig kan zijn, de mensen daar nog dicht bij de natuur staan en de mensen onderling echt met elkaar in verbinding staan. Iets dat tijdens elke bergexpeditie ook steeds weer terugkomt. Over deze ervaringen publiceerde Dekker een artikel met de titel ‘Daar op de top ziet de wereld er anders uit, daar valt het kwartje’.

Nieuwsgierigheid, gedrevenheid en passie voor avontuur
Dekker is nieuwsgierig, gedreven, avontuurlijk en onderzoekend en zijn leven is dan ook een mix van grote diversiteit. Vanuit zijn huidige positie bij VodafoneZiggo onderzoekt hij momenteel wat de toekomst op technologisch gebied gaat brengen en stippelt daar de strategie op uit. Dekker geeft aan dat we op technologisch gebied in een exponentiele groeicurve zitten en er steeds meer op aanwijzing van de techniek wordt geacteerd. Zijn observatie: We gaan steeds minder zelf beslissen. Maar willen we dat wel? Zijn we ons dat bewust? In de bergen wordt je gedwongen weer na te denken, te overleven maar leer je ook weer optimaal te genieten van kleine en simpele dingen.

Het beklimmen van bergen van extreme hoogtes brengt voor Dekker alles bij elkaar. Het avontuur lonkt als je uit je comfort zone stapt en uiteindelijk ervaart dat niets eng is, maar dat het je leven exponentieel rijker maakt. Je gaat veel meer ervaren, je afvragen en reflecteren en je krijgt oog waar het echt om draait. Contact met alles, tijd voor bewustzijn, verbinding met jezelf en het gebruik van al je zintuigen. Het trekt je weg uit de dagelijkse hectische wereld die wordt gedirigeerd door techniek, wifi, internet, smartphones en duizenden apps. In de bergen ben je weer even echt mens, alles is daar puur en eerlijk. Iets wat Dekker tijdens zijn missies bij Artsen zonder Grenzen ook ervoer.

Grenzen aan de top
Dekker raakt steeds meer geboeid door de vraag of ‘ergens grenzen aan zitten’. De technologische ontwikkelingen blijven maar doorgroeien. En ook de mens blijft zich maar door ontwikkelen en evolueren. Waar houdt het op? Is er een top? Zitten er grenzen aan een top? Artsen zonder Grenzen is voor Dekker een voorbeeld van een organisatie die al vroeg het motto bezigde: voor artsen mogen er geen grenzen bestaan, zorg moet voor iedereen toegankelijk zijn. Dekker gaat voor AzG de berg op. Zijn ultieme doel is de vlag van AzG op de top van de Everest te planten om daarmee symbolisch duidelijk te maken dat er voor niemand een grens is om een doel te halen dat je voor ogen hebt.

Expeditie Mount Everest 2019
Dekker beklom al eerder de Kilimanjaro (5895m), Mont Blanc, (4810m), Elbrus (5642m), Aconcagua (6962m), Denali (12 dagen vast op 4350m door slecht weer), Carstensz Pyramid (4884m) en vele Alpentoppen in Frankrijk, Italië, Zwitserland en Oostenrijk.

Voor zijn komende expeditie zoekt Dekker zoekt nog geïnteresseerden die de beklimming van de Mount Everest willen linken met hun bedrijf, project of activiteiten. Aspirant-sponsors kunnen daarvoor contact opnemen met de Stichting Grenzen aan de Top – www.grenzenaandetop.nl of direct met Dekker via wilco@grenzenaandetop.nl, telefoon 0652 763 590.

Einde Persbericht

Meer over Dekker:         https://www.grenzenaandetop.nl/wilco/
Foto’s:                                  https://www.grenzenaandetop.nl/fotos/

Blog 8 – In de voetsporen van…

Precies 65 jaar geleden – 29 mei 1953

Vandaag is het precies 65 jaar geleden dat Edmund Hillary samen met Tenzing Norgay om 11:30 de top bereikten van de Mount Everest. Op 29 mei 1953 was het dan eindelijk gelukt. Het hoogste punt ter wereld was bedwongen! Een mooi moment om even stil te staan hoe de Mount Everest aan haar naam is gekomen en wie er allemaal in de voetsporen van Hillary en Norgay zijn getreden.

De Mount Everest is voor het eerst door een Brits onderzoeksteam geïdentificeerd als ‘Piek 15’. Dit team werd geleid door Sir George Everest in 1841. In 1865 werd ‘Piek 15’ naar Sir George Everest vernoemd.

In 1921 en 1922 probeerden George Mallory (Engeland) en Andrew Irvin (Engeland) om de Mount Everest via de noordkant te beklimmen. Beide jaren zonder succes. In 1924 ondernamen Mallory en Irvin opnieuw een poging om de Mount Everest via de noordkant te beklimmen. Het is niet duidelijk of ze het ooit hebben gehaald. Ze zijn er nooit meer van terug gekeerd. Pas in 1999 werd het lichaam van Mallory 700 meter onder de top gevonden.

Na de historische beklimming van Edmund Hillary en Tenzing Norgay, vandaag 65 jaar geleden, hebben velen een poging gewaagd om dit te evenaren. Sommigen via een andere route, een enkeling meerdere keren, velen met succes maar velen evenzo met minder geluk. Ik heb een korte lijst samengesteld van andere klimmers die ook op een indrukwekkende wijze de Mount Everest hebben beklommen:

  • Edmund Hillary (Nieuw-Zeeland) & Tenzing Norgay (Nepal) in 1953, 29 mei 11:30 via de zuidkant (onder Britse vlag).
  • Nawang Gombu (Tibet) and Chu Yin-Hau (China) & Wang Fu Zhou (China) – 1960, 25 mei via de noordkant.
  • Reinhold Messner (Zuid-Tirol) & Peter Habeler (Oostenrijk) – 1978, 8 mei zonder zuurstof.
  • Krzysztof Wielicki (Polen) & Leszek Cichy (Polen) winterbeklimming Mount Everest – 1980, 17 februari.
  • Reinhold Messner (Zuid-Tirol) solo beklimming Mount Everest – 1980, 20 augustus.
  • Kami Rita Sherpa (Nepal) bereikte in 2018 voor de 22ste keer de top. Kami Rita is sherpa op de Mount Everest.

Er zijn ook diverse Nederlanders die de Everest hebben bereikt. Hieronder de meest bekende Nederlanders:

  • Eerste Nederlander via de zuidkant – René Bos in 1990, 7 oktober.
  • Eerste Nederlander via de noordkant – Frits Vrijlandt in 2000, 17 mei.
  • Eerste Nederlander zonder zuurstof – Hans van der Meulen in 2002 (geen bewijs), Wilco van Rooijen in 2004, 20 mei.
  • Eerste Nederlandse vrouw via de zuidkant – Katja Staartjes in 1999.
  • Eerste Nederlandse vrouw via de noordkant – Marlies Neefjes in 2013, 27 mei.
  • Eerste Nederlander met MS – Niels van Buren in 2016, 20 mei.

Er zijn nog vele anderen die de Mount Everest ook hebben beklommen. De laatste update tot en met december 2017 geeft de volgende aantallen weer (source Alan Arnette):

  • In totaal hebben 4.833 verschillende personen de top gehaald.
  • Sommige hebben de Mount Everest meerdere keren beklommen. In totaal is de summit daardoor 8.306 keer bereikt, waarvan 52% door betalende klimmers en 48% door begeleiding en supporters (sherpa’s).
  • 288 personen zijn er tijdens de beklimming overleden. Hiervan namen 80 beklimmers een alternatieve route (anders dan de zuidcol en noordcol).
  • De belangrijkste doodsoorzaken zijn lawines (77), val (67), hoogteziekte (32) en weersomstandigheden (26).

Ik hoop volgend jaar in de voetsporen te treden van de vele voorgangers die met succes de top hebben bereikt. Ik kijk er met passie en vol vertrouwen naar uit. Ik heb groot respect voor de enorme kracht die de natuur in- en uitademt. M’n basistraining is al gestart en vanaf augustus 2018 start het programma van 8 maanden om me optimaal voor te bereiden. Daarover later meer.

Edmund Hillary en Tenzing Norgay – 29 mei 1953

Tot de volgende blog!
Wilco