Auteur: WilcoDekker

Verbinding ontstaat in de voorbereiding
In alle voorgaande blogs lag de nadruk op het bergbeklimmen. Op de ruimte en rust in de bergen, op mijn voorbereiding om de expeditie tot een succes te maken. Ik vind het mooi om ervaringen te delen en om er met elkaar over in gesprek te gaan. Om ervan te leren of iets aan te passen waar nodig. Het doel was altijd een goede reden om aan het avontuur te beginnen. Het gaat mij altijd om de reis, die geeft betekenis, daar zit de inhoud, daar leren we van, daar ontstaat plezier en geluk. Het doel op zich zonder die voorbereiding is kil en koud en mist de ziel van groei en verzuimt in verbinding. Verbinding ontstaat in de voorbereiding en door gedeelde passie.

Een buitensporige aanpassing in verandering
Heel eerlijk gezegd: die zeven minuten op de top van Mount Everest waren onvergetelijk maar daar ging het mij niet specifiek om. Het was de kers op de taart maar de hele voorbereiding duurde 14 maanden. Daar ontstond de leercurve om te groeien, om te falen zonder consequenties en beter uit de verf te komen. Daar zijn de contacten ontstaan met gelijkgestemden, rijkere discussies en bredere perspectieven. De top of het doel halen geeft een kortstondig euforisch gevoel maar de groei en betekenis zit in de voorbereiding en de aanloop die er aan vooraf gaat. Deze reeks van Seven Summits hebben me veel gebracht. Ik heb me elke keer steeds iets meer moeten aanpassen aan de nieuwe veranderende omstandigheden van de berg en aan de grilligheid van de elementen. Ik heb ondertussen wel geleerd dat de natuur altijd wint, het is beter om dat al direct te accepteren dan er domweg tegenin te blijven gaan. Dat bespaart tijd en geeft rust. Wel kan je steeds slimmer worden hoe je te wapenen tegen de veranderende omstandigheden. Door steeds een stapje verder te gaan, te oefenen, te leren en te verbeteren. Elke berg van de Seven Summits bracht me nieuwe inzichten. Als ik kijk waar ik 10 jaar geleden stond toen ik net begon met mijn eerste gletsjeroversteek en waar ik nu sta en welke bergen ik heb beklommen dan is dat een enorme verandering. Het voelt als een enorme metamorfose die alleen mogelijk was door tussendoor steeds meer te leren en open te staan voor de diversiteit van de bergen. En alles wat nodig was om daarin te bewegen en om te gaan met bijvoorbeeld de kou, het materiaal, de omgeving, gedachtes, de vermoeidheid, de zuurstofarme lucht en het acclimatisatie proces. Alles bij elkaar heb ik een metamorfose ondergaan: een buitensporige aanpassing in verandering. Ik wil deze metafoor graag gebruiken om iets uit te leggen dat zich buiten de bergen afspeelt: de impact van technologische ontwikkelingen en de rol van de mens. Daar is een soortgelijke verandering gaande.

Technologie versus Menselijke aanpassing
In mijn werk als technologie strateeg beweeg ik mij al meer dan 30 jaar in de wereld van telecommunicatie, netwerken, diensten en digitale ontwikkelingen. Ik kijk vooruit maar vergelijk ook graag oude patronen uit het verleden. De industriële revolutie geeft haarfijn aan hoe we ons als mens steeds hebben weten te ontwikkelen om onze kennis in te zetten en meer voor elkaar te krijgen. Daarbij hebben we ons steeds weten aan te passen aan de nieuwe omstandigheden. Elke keer was die aanpassing redelijk te overzien. We staan nu echter aan de voet van een berg die een serieuze uitdaging vormt. Het voelt als een Mount Everest waarbij ons lichaam in de zone des doods zo weinig zuurstof krijgt dat het heel slim alleen de belangrijkste processen in ons lichaam nog bedient om ons zo lang mogelijk staande te houden. Alle processen die we iets langer kunnen missen krijgen een lagere prioriteit. Met de technologische ontwikkelingen zie ik eenzelfde beweging: door de hoge druk verdwijnen er processen naar de achtergrond en krijgen alleen essentiële processen aandacht. Dat is tijdelijk prima maar als dat te lang duurt gaat het fout. We zullen aan de slag moeten om uit die houtgreep te komen.

Exponentiele groei en verlies van grip
Lange tijd konden we veel technologische ontwikkelingen beredeneren en goed volgen. Als je een knop indrukt gaat het licht aan. Als je gas geeft gaat de auto harder rijden. Een vliegtuig dat snelheid maakt creëert opwaartse druk door de vorm van de vleugels. Het binaire stelsel helpt om signalen te digitaliseren en we snappen dat we data op een harddisc kunnen opslaan. Meer processorkracht zorgt voor snellere verwerking van data. De digitale transformatie is in volle gang. Als mens waren we altijd slimmer dan de technologie. De exponentiele groei die technologie doormaakt stijgt nu langzaam boven de lineaire lijn van ons begrip uit. Ik zie het op veel plaatsen terug:
1. De drukte in de samenleving neemt steeds meer toe
2. De complexiteit stijgt door toenemende processen en systemen
3. Ons aanpassingsvermogen bereikt een grens
4. Technologie doet dingen die we niet meer volledig begrijpen
5. We proberen het op te lossen met oude denkwijzen

Met de opkomst van Artificial Intelligence (A.I.) is het landschap fundamenteel veranderd en zijn veel mensen zoekende hoe hiermee om te gaan. A.I. werkt met algoritmes en voedt zich met de hoeveelheid beschikbare data. Het resultaat is verbluffend maar het gaat onze pet te boven. Er zijn ondertussen duizenden A.I. tools die iets kunnen wat voorheen onmogelijk was. Die verrassing leidt tot enthousiasme en verbazing maar leidt ook tot onrust. A.I. leek lang de heilige graal die alles op moest lossen. Sommige bedrijven verminderen al het aantal werknemers omdat A.I. het over zal nemen. De eerste reflex van veel organisaties is om alles te omarmen. Meer tools, meer systemen, meer automatisering. Maar daarmee vergroten we vaak juist de complexiteit. We kunnen niet zomaar alles omarmen. Van alle duizenden A.I. tools hebben we er misschien 5-10 nodig. De rest is leuk maar niet functioneel. Hier ligt de uitdaging. Hier komt de mens in beeld. We spreken al jaren over digitale transformatie. Over Industry 3.0 en 4.0, over automatisering, cloud en A.I. Maar de volgende stap wordt vaak onderschat. Wat zich nu aandient, is geen gewone verandering. Het is geen optimalisatie of verbetering. Het is een fundamentele verschuiving in hoe wij werken, denken en waarde creëren. Dat leren we niet even snel. Ik noem het de Menselijke Metamorfose. Het is meer dan een menselijke transformatie. Het is groter en heeft veel meer impact op onze manier van leven dan we momenteel denken. We moeten leren samenwerken met nieuwe technologie die we niet volledig begrijpen maar wel moeten vertrouwen. We  zullen opnieuw moeten bepalen waar onze toegevoegde waarde ligt.

Digitale Transformatie vraagt om een Menselijke Metamorfose
De wereld verandert in sneltreinvaart. Deze beweging is niet meer te stoppen. De digitale transformatie zorgt voor een overload aan werk omdat de mens het allemaal niet zo snel kan bijbenen en we daarbij ook nog worden gevraagd om met nieuwe A.I. systemen te gaan werken. We denken dat we het erbij moeten doen maar we moeten het samen gaan doen. Het is niet voor niets dat Industry 5.0 aangeeft dat de volgende fase de samenwerking met technologie inluidt. Dat is precies waar de Menselijke Metamorfose onderdeel van is. Net als met het bergbeklimmen ligt het succes in de voorbereiding. We moeten aan de slag om dit te doen slagen. Degene die dit als eerste doorheeft pakt de grootste voorsprong. De eerste stap begint met ‘Bewustwording’: het besef dat er iets wezenlijks anders moet dan we nu doen.

HOE
Dat gaat niet over één nacht ijs maar heeft tijd nodig. Tijd en ruimte zijn cruciaal. Tegelijkertijd is er een ander type leider nodig dan wat momenteel wordt gevraagd. We hebben geen managers nodig die achter lijstjes en targets aanzitten. Geen managers die hun teams horendol maken met onmogelijke deadlines en opdrachten die bij voorbaat uitzichtloos lijken. We hebben leiders nodig die de mens op nummer één zet, hun nieuwsgierigheid aanwakkert en aanspoort om nieuwe gebieden te verkennen. Die aanzet om te verdiepen in de inhoud en die tijd genereert om bekend te raken met de mogelijkheden. Een leider die accepteert dat niet alles direct efficiënt hoeft te zijn, maar dat leren en ontwikkelen de basis vormen voor duurzame vooruitgang. Daar ontstaat vertrouwen. Daar ontstaat overzicht. En daar ontstaat uiteindelijk ook weer plezier in het werk.

Tot slot
Wat ik hierboven beschrijf is slechts het begin. Het topje van de ijsberg. Het laat zien dat we in beweging moeten komen.

De Menselijke Metamorfose is geen theoretisch concept. Het is een noodzakelijke stap in een wereld die sneller verandert dan wij gewend zijn.

Ik help organisaties graag om deze stap te maken. Om de juiste balans te vinden tussen mens en technologie. Om eenvoud terug te brengen waar complexiteit is ontstaan. Zodat we niet alleen blijven functioneren, maar weer echt gaan creëren.

Wilco Dekker
– 30 Jaar ervaring als Technologie Strateeg
– Beklimming van de Seven Summits
– Sinds 2020 spreker bij SportSpeakers:
“In zeven stappen van Bewustwording naar Overtuiging”

p.s. Bovenstaande is niet A.I. gegenereerd.

Na alle voorbereidingen ben ik in december 2025 naar Antarctica vertrokken. Een enorm mooi avontuur op een adembenemend continent. Antarctica is ongerept en authentiek, één grote koelkast waar het droger is dan een woestijn en kouder wordt dan waar ook ter wereld.

Na een lange vlucht van Amsterdam naar Punta Arenas (Chili) via Buenos Aires en Santiago de Chili heb ik het team leren kennen. Een klein internationaal team van 6 personen en 2 gidsen. Mijn keuze was op Antarctic Logistics & Expeditions gevallen omdat zij ook de logistiek naar Antarctica verzorgen. Een prima keuze bleek achteraf.

Met een Boeing 757-200 is het mogelijk om op het blauwe ijs van Antarctica te landen. Een geweldige vlucht van 4,5 uur vanuit Punta Arenas. Er is zo enorm veel te vertellen over deze expeditie dat ik er graag op een later moment nog eens in detail op terugkom. De beklimming zelf is één van de mooiste ervaringen. Het zet veel in perspectief. Met zijn 4892 meter hoogte is de berg een mooi formaat om te kunnen genieten van deze speciale plek. We krijgen 12 dagen de tijd om de top te bereiken. Daarna komt het vliegtuig ons weer ophalen. Dat schema is voldoende als het weer geen roet in het eten gooit.

Uiteindelijk hebben we de beklimming via de Branscomb gletsjer uitgevoerd en hebben we vanuit Vinson Basecamp, via Low Camp en High Camp het hoogste punt op 13 december weten te bereiken. Geen walk in de park en een serieuze expeditie. Niet alleen de logistiek om op Antarctica te komen maar ook de snijdende kou en lange dagen door de diepe sneeuw zijn kenmerkend voor deze expeditie. Daarnaast is het 24 uur per dag licht en is het lastig om daar een nieuw ritme in te vinden. De passage van Low Camp naar High Camp kent een lange steile klim van 5 uur met een helling van 40-45 graden. De topdag van High Camp naar de top is 12 uur lang lopen en klimmen en start in de luwte maar kent een ijzige koude wind op de topgraat. Het weer was ons gunstig gezind en ondanks de -42 graden Celsius hebben we ons goed staande weten te houden.

De Mount Vinson is de laatste berg van mijn ‘Seven Summits’. Alle bergen zijn stuk voor stuk speciaal en bijzonder geweest. Allemaal hebben ze me iets geleerd en bijgebracht dat weer nodig was om de volgende berg nog beter en veiliger te beklimmen. Tot en met Mount Everest als hoogste berg ter wereld. Met deze afronding op Antarctica is Mount Vinson de kers op de taart. Met alle kennis en kunde had ik 100% vertrouwen in de aanpak en wat me te wachten stond en daardoor ontstond ruimte om optimaal te kunnen genieten van de beklimming zelf. Het kostte me ogenschijnlijk weinig moeite maar alle voorgaande bergen hebben me onbewust bekwaam gemaakt waardoor het een tweede natuur is geworden om me onder extreme omstandigheden voort te bewegen.

Alle bergen hebben me hun top gegund behalve de Denali in Alaska bleek wispelturig en grillig. Het weer liet het niet toe om ons in twee dagen naar de top door te laten lopen. We werden 12 dagen gegijzeld door een storm op 4350 meter hoogte en we zaten bijna twee weken vast in de ijzige kou. Achteraf een hele bijzondere periode en voor mijzelf heeft me dat meer gebracht dan bij goed weer naar de top te lopen. Het is een mooie metafoor voor momenten waar het vooraf gestelde doel door omstandigheden niet wordt gehaald maar de les daaruit een grotere en overstijgende waarde heeft.

Deze reeks van ‘Seven Summits’ hebben me veel plezier geschonken. Ik heb heel veel nieuwe mede-avonturiers leren kennen. Like-minded individuen gedreven door passie die met elkaar als team tot veel in staat zijn. De bergen en de natuur hebben me de mooiste spiegel voorgehouden die er is. Als we goed kijken kunnen we er een hoop van leren. Ik ben mezelf tegengekomen en heb een manier van werken gevonden die mij in staat heeft gesteld iets voor elkaar te krijgen dat ik als ogenschijnlijk onmogelijk had gehouden. Ik deel in de volgende blogs graag die ervaringen. Hou ook mijn LinkedIn posts in de gaten!

Climb-on!

Met nog 6 weken voor de boeg komen de laatste loodjes in zicht. In tegenstelling tot het spreekwoord wegen deze loodjes niet zwaar. Ik zit prima op schema en alles is goed te overzien. Ik ben een groot fan van een goede voorbereiding, het vergt wat discipline, een gezonde dosis motivatie en soms afwijkende doorzettingskracht maar daar krijg je een hoop plezier voor terug als je eenmaal aan de uitvoering gaat beginnen. Tijdens mijn presentaties of lezingen deel ik graag mijn ervaringen en overtuiging dat succes in mijn beleving voor 80% uit voorbereiding bestaat en ‘slechts’ 20% uit de executie. Door deze aanpak te hanteren creëer ik rust, voldoende tijd voor inzicht, en herhaling en lering om vol overtuiging een goed resultaat neer te zetten. Het vertrouwen in mijn eigen aanpak, inzet en kunde is wellicht de meest belangrijke steunpilaar om mijn doel te bereiken.

De laatste weken zitten nog vol met lange afstandstrainingen, het visualiseren van de route en het sorteren van de juiste kleding en materialen. Daarnaast blijf ik de nodige technieken weer herhalen en oefenen die normaal gesproken niet vanzelfsprekend zijn in een geciviliseerde maatschappij maar in een ijzig verlaten gebied met gletsjers en onherbergzame gebieden een tweede natuur moeten zijn. Denk aan de prusik-techniek, gletsjerspleet reddingstechnieken, val- en remtechniek,  jumar handelingen, etc. Deze keer ook specifieke aandacht voor de extreme kou en gure weersomstandigheden. Het kan extreem koud zijn op op beide uiteinden van de as waar onze planeet om draait. Zowel de noordpool als zuidpool krijgen het minste zonlicht op onze planeet (en een deel van het jaar helemaal niet – niet zo gek dat het zo koud is). De zuidpool is zelfs nog een tikkeltje kouder omdat de dikke sneeuw- en ijsmassa op vaste grond ligt en de noordpool de iets warmere oceaan onder zich heeft liggen.

Ik heb een gedetailleerde kaart van ‘Reise Know-How’ (Antarktis) met prikkers aan de muur hangen. Als een grote witte verfvlek te midden van  het blauwe water van de Zuidelijk Oceaan domineert dit enorme continent de hele poster. Het herinnert me elke dag weer aan het mooie avontuur dat er aan komt. Een cirkel markeert het Ellsworth gebergte, vernoemd naar Lincoln Ellsworth die er in 1935 overheen vloog en deze toppen op de kaart zette. Het noordelijke gedeelte staat bekend als het Sentinel gebergte en het zuidelijke stuk als het Heritage gebergte. Mount Vinson bevindt zich in het noordelijke stuk en wordt meestal via de Branscomb gletsjer aangelopen. Onze expeditie zal diezelfde route (Branscomb Shoulder Route) volgen die er in grote lijnen als volgt uitziet:

We worden – net als op de Denali in 2017 – met een klein vliegtuigje op de gletsjer gedropt. Hoogst waarschijnlijk een Twin Otter (De Havilland Canada DHC-6), speciaal ontworpen vliegtuigjes die het goed doen onder dit soort omstandigheden. Afhankelijk van het weer hebben we dan 7 tot 10 dagen de tijd om de top te bereiken en daarna weer veilig naar het BaseCamp af te dalen.

Deze expeditie wordt opgezet vanuit Union Glacier, het centrale startpunt waar in december en januari een tijdelijk kampement wordt neergezet voor liefhebbers van extreme sporten. Zo zal er , naast onze expeditie, ook een tocht naar de Zuidpool plaatsvinden en begint hier ook de Great World Race, de eerste van zeven marathons, waarbij elke marathon op één van de zeven continenten plaatsvindt. En dat alles in één week… Een gezellige groep avonturiers dus! Wij vliegen vanaf Union Glacier in drie kwartier naar het BaseCamp dat 120 kilometer verder ligt aan de andere kant van het Ellsworth gebergte. Een machtig mooie vlucht met geweldig uitzicht heb ik me laten vertellen.

Het is de Antarctic Logistics & Expeditions (ALE) die het alleenrecht heeft om de vluchten vanuit Chili en Union Glacier te beheren en te organiseren. Alles onder één paraplu zorgt ervoor dat alle regels goed in de gaten worden gehouden en er geen enkel papiertje of bewijs van menselijke aanwezigheid achterblijft als iedereen eind januari weer is vertrokken. Deze monopolie positie heeft ook direct invloed op de prijs van een retourtje inclusief twee weken bivakkeren in een natuurlijk gekoelde vrieskist. Niettemin weerhoudt het niemand, die écht zijn of haar zinnen heeft gezet op een buitengewone ervaring, om toch te gaan.

Ik train zo weer verder en verdiep me met plezier in dit inspirerende continent. Er is niet veel nodig om me los te weken van de drukke maatschappij, ik verheug me enorm op deze geweldige expeditie. Het brengt me terug naar de essentie wat er echt toe doet, waar ik blij van word en waarom ik de dingen doe die ik doe.

Tot de volgende blog!
Wilco

P.s. Vind je het leuk om me te volgen en te horen hoe alles verloopt? Sponsor dan een hoogtemeter voor het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. Ik heb een afspraak met ze gemaakt dat ik voor elke hoogtemeter die ik op Antarctica maak een euro wil ophalen. Help jij mee? Kijk hier hoe dat kan.

Eind vorig jaar werd ik benaderd door Kjelt Prent, een student op het ROC in Amsterdam met specialisatie camera operator, film- en videoproducent. Hij wilde me graag interviewen voor een afstudeerproject op school. Daar werk ik altijd graag aan mee. Kjelt kreeg hulp van twee medestudenten voor de bediening van een tweede camera en als hengelaar voor de microfoon die boven me hing. Op zaterdag 19 oktober 2024 stapte ik zijn huiskamer binnen, omgebouwd en ingericht als een geïmproviseerde studio.

Ik vind het onwijs mooi om mensen bezig te zien die enorm zijn begaan met hun studie, werk of hobby. Hier zag ik drie specialisten aan het werk in hun eigen vakgebied. Ik hou van een goede voorbereiding en hier klopte alles,  de juiste apparatuur, gedegen kennis, een uitgewerkt script met een rode draad, lampen, lichtinval en positionering van de stoel. Aan alles was gedacht. Ik geef vaak aan dat succes voor mij bestaat uit 80% voorbereiding en 20% executie. Kjelt heeft er een mooi stukje werk van gemaakt en dat mooi afgewisseld met beeld- en filmmateriaal van Mount Everest. Ik wil bij deze Kjelt en het team nogmaals hartelijk danken voor deze mogelijkheid mijn verhaal te delen en wens ze een mooie en inspirerende toekomst in deze branche.

Kijk hier voor het hele interview (6 minuten) waarbij ik meer vertel over de beklimming van de Mount Everest en het plezier om weer een volgende expeditie te starten in december 2025, Mount Vinson op Antarctica!

Tot de volgende blog!
Wilco

In mijn voorbereiding op Antarctica heb ik de afgelopen dagen de tijd genomen om m’n eigen boek weer te lezen. Zes jaar na de beklimming, vijf jaar nadat het boek van de drukpers rolde. Er staan waardevolle tips in die ik graag meeneem naar Mount Vinson. Alhoewel deze berg op het zuidelijkste continent totaal anders is dan Mount Everest is het altijd goed te leren van de situaties die je eerder hebt meegemaakt. In twee dagen was ik er doorheen, alles is weer vers opgerakeld en ik zit er weer midden in. De komende 10 weken volgt de laatste fase van m’n trainingsschema: veel duurlopen met zware bepakking, kleding checks en visualisatie van de route. Tijdens het lezen van mijn boek viel me op dat ik, met de kennis van nu, een paar dingen anders zou doen.

Ik kreeg destijds van één van de lezers ook al de vraag of ik de beklimming van de Mount Everest een volgende keer op dezelfde manier zou voorbereiden. Met andere woorden had ik iets geleerd van mijn eigen beklimming? Ik ontdekte dat ik deze vraag niet heb beantwoord in mijn boek. Daarom hierbij een extra hoofdstuk dat ik via deze blog graag aan mijn boek wil toevoegen als leerelement.

Met de kennis van nu

Hoogtetent
Slapen in een hoogtetent zou ik een volgende keer weer doen als ik een 8.000’er zou beklimmen. Voor alle lagere bergen zou ik het achterwege laten. Zes weken op hoogtestage in een tent was voor mij een goede periode. Het helpt zeker in de mentale voorbereiding als onderdeel om de volledige focus te houden op een beklimming in de zone des doods. Ik ben van mening dat 8 tot 9 uur per dag in een tent verblijven te weinig is om echt goed en effectief resultaat neer te zetten. Omdat ik me aansloot bij een reguliere expeditie die het standaard acclimatisatieproces doorloopt is een hoogtetent in mijn beleving dan niet per sé noodzakelijk. Bij goed gebruik van een hoogtetent zou je wellicht 2 weken later in kunnen vliegen en direct met de acclimatisatietocht naar Advanced BaseCamp kunnen starten. Maar dan mis je de start van de expeditie die ik een belangrijk onderdeel vindt van de hele beleving.

Voorbereiding
Ik startte 14 maanden van tevoren met het hele project. Dit was een goede keuze. Met name het opzetten van een website, oprichten van een Stichting, het verbinden met een goed doel en het zoeken naar sponsoren heeft me heel veel tijd gekost. Onderschat deze activiteiten niet. Sponsoring is veel moeilijker gebleken dan ik vooraf dacht. Het zoeken naar publiciteit voor het goede doel heeft me uiteindelijk ook veel opgeleverd maar dat wist ik van tevoren niet. Ik begon aan iets omdat ik erin geloofde en niet omdat ik voor eigen gewin wilde gaan.

Training
Ik startte 8 maanden van te voren met de fysieke training zonder uitgebreid trainingsprogramma. Na een maand liep ik vast en was uitgeblust. Ik riep de hulp in van een personal coach en maakte een 7 maanden programma waar ik me 99% van de tijd goed aan heb gehouden. Ik zou niet meer maar ook niet minder trainen een volgende keer. Een goed trainingsschema geeft rust en structuur. De balans was goed en net zo belangrijk bracht het focus, geloof en vertrouwen dat ik sterk genoeg was om het te gaan doen. Ik was sterker dan ik ooit geweest was. Belangrijk is een goede allround en langeduur conditie. Dat betekent, in dit geval, dat je meer dan 5 uur achter elkaar actief iets onderneemt (lopen, fietsen, wandelen, klimmen) en je lichaam in een modus brengt om je reserves aan te spreken. Dat zou ik een volgende keer nog meer doen om nog beter op de leegte en de tunnelvisie voorbereid te zijn. Daarnaast zijn een gedegen klim- en touwtechniek erg belangrijk. Dit start vanaf de klim op de North Col naar kamp 1 maar is met name belangrijk bij de klim van de 1st step en 3rd step. Zowel het beklimmen als afdalen van deze rotsen is op deze hoogte boven de 8500 meter een techniek die je met je ogen dicht moet kunnen doen.

Kleding
Ik had geen extra zoolverwarming in mijn schoenen. Dat was een bewuste keuze en bleek voor mij ook niet nodig. Dat kan echter voor iedereen verschillen. Ik ben redelijk warmbloedig. Wel heb ik gekozen om voor deze beklimming een full-down-suit te kopen en van te voren goed te testen zodat ik precies wist hoe alles werkte en waar alle zakken er ritsen zaten. Dit zou ik weer op die manier doen. Het neemt een hoop ruimte in beslag in je tas en het vliegtuig maar ik heb alles net binnen de maximale afmetingen en  het vereiste gewicht kunnen houden.

Voorgaande beklimmingen
Alle voorgaande beklimmingen van de afgelopen 4 jaar hebben me enorm veel inzicht gegeven in de keuze voor de juiste kleding en materialen. Van kleding tot schoeisel, handschoenen, sokken, shirts en dons tot karabiners, touw, drinkflessen, rug- en slaapzakken en het leven in een tent op een berg in de sneeuw. Alles heeft iets bijgedragen om me onbewust bekwaam te maken waardoor mijn vertrouwen groeide en ik steeds meer op mezelf kon gaan leunen zonder afhankelijk van anderen te zijn. Het zijn juist al die momenten op de andere bergen die meehelpen in de totale optelsom om iets buitengewoons te kunnen doen.

Eten en drinken
Ik heb er elke dag op toegezien om genoeg te blijven eten en drinken. Dat ging goed in Basecamp en Advanced Basecamp. Vanaf kamp 1 werd dat steeds moeilijker. Je hebt er gewoon geen zin in. Het is een gemiste kans om je eten voor één keer helemaal of deels over te slaan. Je moet altijd iets tot je nemen als het er is! Een volgende keer zou ik er nog meer op toezien om dat mantra erin te stampen. En let op dat er, bij extreem koude omstandigheden, geen heet water over je bidon wordt gemorst tijdens het bijvullen van je voorraad vocht, de kans bestaat dat de dop direct vast vriest bij het erop draaien.

Hallucinaties
Het tekort aan eten en drinken, samen met het tekort aan zuurstof en de bovenmenselijke inspanning hebben er voor gezorgd dat ik op een gegeven moment ben gaan hallucineren. Een volgende keer moet ik dat moment nog langer zien uit te stellen. Dat zit ‘m in meer drinken. Eten boven de 8500 meter is bijna niet te doen als je niet in een tent zit. Even stilstaan en je rugzak afdoen om iets te pakken komt niet eens in je op, domweg omdat je er geen energie voor hebt. Een volgende keer moet ik alles op pakafstand in de zakken van mijn jas hebben zitten of met speciale constructie aan de schouderstraps van mijn rugzak vastmaken. Ik herken gelukkig het moment dat ik ga hallucineren en weet daardoor dat ik op het randje van mijn kunnen kom. De lijn tussen leven en dood wordt steeds dunner. Het is een laatste waarschuwing om maatregelen te treffen en een veilig onderkomen te zoeken.

Zuurstofflessen
Een volgende keer zou ik proberen eerder te oefenen met een zuurstoffles. Ik zou Arnold Coster vragen om al in het hotel een fles mee te nemen met masker om op de hotelkamer te oefenen. Of al in Nederland ergens iets te bemachtigen om te oefenen hoe het werkt om een fles te verwisselen en waar je op moet letten. Ik geloof nog steeds dat mijn lekkende zuurstoffles is ontstaan door een bevroren waterdruppel in de rubberen afdichtring van de drukregelaar. En dat dit is gebeurd omdat we te snel uit kamp drie moesten vertrekken. Dat had te maken dat ik als laatste uit te tent kwam, omdat ik er als eerste in was gegaan, en iedereen die al een tijdje buiten stond te wachten het koud kreeg, waardoor ik weinig tijd overhad om me gereed te maken.

Hoesten
Ik had veel gelezen over het bekende ‘Khumba-kuchje’. De droge ijle licht droogt je keel en slokdarm langzaam uit waardoor een dikke beschermende slijmlaag voor een irritante hoest zorgt. Ik heb lang met mijn buff voor mijn mond gelopen om vochtige lucht binnen te houden en het proces uit te stellen. Dat lukte ten dele. Na 4 weken kreeg ik het ook te pakken met veel pijn en irritatie tot gevolg. Ik zou een volgende keer nog voorzichtiger zijn en zodra de kans zich voordoet veel stomen met een eucalyptusolie om de slijmvliezen te prikkelen. Daarnaast had ik 50 milliliter hoesdrank maar daar zou ik volgende keer een halve liter van meenemen.

Moeilijke passages
De Mount Everest is niet de moeilijkste berg ter wereld om te beklimmen maar wel de hoogste en daarmee verblijf je langer in zone des doods dan op elke andere berg. Toch kent ook Mount Everest een paar lastige stukken om je goed op voor te bereiden. Hier een paar voorbeelden:

1. De afstand van BC naar Interim Camp en naar ABC zijn erg lang. De hoogte is hier de grootste bedreiging. Het voelt als een eindeloze martelgang van wandelen zonder je eindpunt te halen. Het gaat tergend langzaam maar sneller kan niet.
2. De klim van de North Col is stevig en steil en is bij slecht weer een werkelijke uitdaging. Met name de ijsmassa’s die als klonten tegen de wand plakken lijken er elk moment vanaf te kunnen vallen.
3. De klim naar kamp 2 en 3 zijn kort maar steil en door de ijle lucht gaat alles langzaam. Kans op filevorming is aanwezig bij teveel personen.
4. Het vertrek in de nacht van de toppoging gaat veelal gehaast omdat je als team tegelijkertijd wil vertrekken maar je slechts één voor één de tent uit kant. Als eerste sta je langer buiten in de kou en als laatste heb je weinig tijd om alles goed te checken.
5. De nachtelijke tocht over de noordoost graad kent diepe afgronden waarbij je soms maar op de drie tanden aan de zijkant van je stijgijzer kan steunen.
6. De First Step is een korte klim en nog goed te doen.
7. De Second Step kenmerkt zich door 3 ladders waarbij de hoogste ladder het langst is maar net niet tot de bovenkant van de rots reikt. Daardoor moet je de laatste meters via touwen naar boven klimmen. IJzingwekkend op die hoogte maar er is geen tijd om alle risico’s af te wegen. Je moet erlangs.
8. De Third Step is eveneens een korte passage met wat klimwerk. Normaal niet moeilijk maar op ruim 8650 hoogte een uitdaging.
9. De traverse is met name lastig als je tegemoetkomende personen moet passeren en één van die personen zich even los moet koppelen van het vaste touw.
10. De terugtocht vanaf de top was het zwaarst – alles lijkt een eeuwigheid te duren, alsof er geen einde aan komt. Enorm slopend voor de motivatie.

Mentale kracht is het belangrijkste overlevingsmechanisme – geef je op of ga je door ondanks de pijn? Het punt is dat als je opgeeft je onherroepelijk de dood aan het uitdagen bent en zeer waarschijnlijk aan het kortste eind trekt.

Vriendschappen en ervaring
Er zijn een paar dingen die ze me nooit meer kunnen afnemen en dat zijn de onvergetelijke vriendschappen en levenslange ervaring om op terug te kunnen kijken en energie uit te halen. Er wordt me wel eens gevraagd: “was het het allemaal waard?”. Dat is het zeker, dubbel en dwars. Ik zou het zo weer doen, het is een stap in een andere dimensie, een kijkje in een andere wereld, een unieke ervaring die exponentieel meer brengt dan de angst die je er van tevoren voor hebt om het te ondernemen.

Tot snel,
Wilco

In oktober 2023 besloot ik mijn expeditie naar Antarctica on hold te zetten. Ik twijfelde over de toegevoegde waarde die deze beklimming mij zou brengen en we kregen de mantelzorg over mijn vader die naar een zorgtehuis moest vanwege de gevolgen van dementie. Er speelden dus andere belangrijkere zaken. Ik heb ondertussen geleerd dat ik zonder 100% focus niet aan een beklimming moet beginnen. Een tekort aan focus levert in op het plezier dat ik er wil beleven en knaagt aan de toegang tot mijn onbewuste bekwaamheid als het echt nodig is. De gevolgen daarvan kunnen in de bergen cruciaal zijn. Dat risico is het niet waard.

Mijn vader heeft een jasje uitgedaan en beweegt met lotgenoten door zijn nieuwe leven. Terend op oude herinneringen, daar waar de nieuwe herinneringen niet meer beklijven. Een grotere spiegel kan ik niet vinden om in te zien dat de herinneringen van later nu gemaakt moeten worden, die blijven als langste in ons brein bewaard. Daar kunnen we later met een glimlach en vol trots op terug kijken of gewoon met elkaar over in gesprek gaan als ons korte-termijn-geheugen op een gegeven moment de pijp aan Maarten geeft. Zover is het gelukkig nog niet.

Antarctica is blijven lonken, ondanks alle redenen waarom ik eerder niet wilde gaan. Het heb nagedacht waarom ik tegen alle logica in toch naar dat afgelegen continent wil afreizen. Het zijn de herinneringen die ik wil maken waarvan ik bij mijn vader zie hoe waardevol die zijn. Ik voel de rust weer om het avontuur op te zoeken. Ik voel het plezier om weer iets nieuws te starten waarvan het doel helder is maar de route nog onbekend. Ik wil me weer vol overgave in het diepe storten om er sterker uit te komen en de stap van de volle overtuiging bereiken waarbij niets me meer tegenhoudt om de top van Mount Vinson te bereiken. De passie is terug. Ik heb de bergen gemist en het expeditiegevoel om met een klein team iets unieks voor elkaar te krijgen.

Mijn passie wint het van de rationele benadering. Mijn onderbuikgevoel is sterker. Mijn rechter hersenhelft wint het van de linker. De emotie en het plezier zijn terug. Ik ga naar Antarctica in December 2025. De top van Mount Vinson als excuus om een geweldig avontuur te starten. Als vanouds zal ik geregeld een deel van mijn voorbereiding op deze site plaatsen!

Tot de volgende blog!
Wilco

Een lastige keuze
Ik had mijn zinnen op Antarctica gezet. Ik had m’n keuze gemaakt en had ook al contact gezocht met een drietal expedities met wie ik zo mee mocht. Winter ’23/’24 had ik met groen in m’n agenda omcirkeld en al vroegtijdig een maand onbetaald verlof aangevraagd. Ik startte in februari 2023 langzaam met de eerste voorbereidingen. Ik las me in over de achtergrond van Antarctica en de eerste poolreizen en begon rustig m’n trainingsschema weer op te pakken. Toch miste ik het enthousiasme dat ik bij al mijn vorige bergen en beklimmingen wel had. Ik miste de fonkeling in m’n ogen, ik miste het aanwakkerende vuur van binnen en miste het sneller kloppen van m’n hart. Ik kon er niet meteen achter komen wat er de oorzaak van was maar het zat me niet lekker. Ik heb uiteindelijk m’n intuïtie gevolgd en de keuze gemaakt om mijn beklimming van Mount Vinson op Antarctica uit te stellen. Dat geeft rust. Wellicht over een paar jaar maar ik kan het nu niet goed naar mezelf verantwoorden.

Een beklimming of commercieel gewin?
Ik klim ontzettend graag en ben met enorm veel plezier in de bergen. Het liefst zo afgelegen mogelijk. Maar ik worstel met de prijs vanaf 50.000 euro – 30% duurder dan Mount Everest – die er nodig is voor een verblijf van 12 dagen op Antarctica. Goedkoper heb ik ze niet kunnen vinden. Ter vergelijking: Mount Everest was een 60-daagse expeditie met effectief 36 dagen op de berg. Dat vertaalt zich in 30% goedkoper dan Mount Vinson en 300% meer waar voor je geld. Mount Vinson is met een hoogte van 4892 hoogte iets hoger dan de Mount Blanc en nog steeds een mooie uitdaging, maar voor de hoogte kan je ook andere bergen beklimmen. Daarnaast worden alle expedities naar Antarctica volledig verzorgd en met veel extra’s aangeboden (teveel in mijn beleving en meer dan nodig is). Ik worstel met de vraag of de ervaring die ik er op zal doen deze enorme prijs waard is en waarom ik zo nodig naar deze plek wil. Een vliegticket met ALE (Antarctic Logistics & Expeditions) van het puntje van Zuid-Amerika naar Antarctica gaat al richting de 35.000 dollar… Het plezier van het klimmen en het avontuur wordt daarmee teniet gedaan. De vrijheid die ik wil ervaren is er niet meer en het voelt niet als een eerlijke deal met een goede balans.

Nieuwe inzichten
De keuze om nu niet naar Antarctica te gaan valt me zwaar maar geeft rust. Het maken van deze keuze is overigens een mooie ervaring om te zien waar ik wel en niet blij van word. Ik wil heel graag de ‘Seven Summits’ beklimmen maar schijnbaar niet tegen elke prijs en alle voorwaarden. Toch zou ik er enorm graag naar toe willen om te ervaren hoe het voelt om op dit onherbergzame continent te verblijven. Wie weet ooit onder andere omstandigheden…

Voor nu zet ik het Antarctica project on hold en blijf volop genieten van de bergen die makkelijker toegankelijker zijn en probeer ondertussen wat ervaring op te doen met het kiten op grote sneeuwvlaktes. Wordt vervolgd.

Tot de volgende blog!
Wilco

De mens heeft altijd een drang gehad om zijn leefgebied in kaart te brengen. In de 19^de eeuw krijgt deze behoefte een steeds groter wetenschappelijk karakter. Charles Darwin start in 1831 met zijn wereldreis op de Beagle in een poging om alle flora en fauna te inventariseren en in 1872 vertrekt de Challenger met hetzelfde doel, deze keer georganiseerd door de Royal Society in Engeland. Toch blijft het zuidelijkste en koudste continent nog steeds een geheimzinnige plek: Antarctica laat zich niet makkelijk vangen. Nog nooit is iemand het binnenland ingetrokken en daarmee heeft de zuidpool nog steeds een mysterieuze aantrekkingskracht om verder  en nader te onderzoeken. Pas in 1897 onderneemt Adrien de Gerlache met de Belgica een eerste serieuze poging om Antarctica van dichtbij te verkennen. Tijdens deze ontdekkingsreis komt de Belgica vast te zitten in het drijfijs dat zich als een net om de boot sluit. De bemanning moet ongepland overwinteren. Niet veel mensen weten dat Roald Amundsen op die tocht al als stuurman meereisde. Veertien jaar later zal hij de eerste man worden die de zuidpool bereikt.

Het is pas in 1901 dat de Discovery onder leiding van Robert Falcon Scott een eerste serieuze poging onderneemt om Antarctica serieus in kaart te brengen. Ernest Shackleton gaat ook mee. Tijdens deze ongelukkige expeditie wordt er naast wetenschappelijk onderzoek ook een tocht richting de zuidpool opgestart. Het schort echter aan voldoende ervaring en kennis. Er wordt te weinig en te eenzijdig eten meegenomen. Shackleton krijgt als eerste scheurbuik en moet terug. Er ontstaat ruzie tussen Scott en Shackleton, met name door hun kijk op het leven: Scott, de gedisciplineerde marineman van goede komaf en serieuze insteek en Shackleton de avonturier die het grote fortuin najaagt en minder serieus overkomt.

In 1907 vaart Shackleton met de Nimrod opnieuw naar Antarctica en gaat voor anker bij McMurdo Sound. Het is een goed geplande expeditie en Shackleton passeert het Transantarctische gebergte en de gletsjers naar de poolvlaktes. Shackleton’s sterke kant is weten wanneer je moet stoppen. Dat doet hij dan ook net op tijd. De zuidpool ligt nog op een schamele afstand van zeven dagen reizen maar er is niet genoeg eten om door te gaan. Ze moeten ook nog levend zien terug te komen. Shackleton keert om.

In 1911 waagt Scott met Terra Nova een nieuwe poging. De race om de zuidpool is ondertussen een feit. Scott neemt deze keer geen honden mee maar paarden voor het transport over land. Tegelijkertijd heeft de Noor Roald Amundsen het plan opgevat om ook als eerste de zuidpool te bereiken. Zijn initiële plan om als eerste de Noordpool te bereiken is door de Amerikaan Robert Edwin Peary in 1909 weggekaapt. Amundsen, een medicijnstudent, goed skieër en hondenliefhebber met goede fysiek zet zijn zinnen nu op de zuidpool. Amundsen beschikt over een betere strategie door de voedseldepots dichter bij elkaar te zetten en de honden tevens als voedsel in te zetten. Hij bereikt 35 dagen voor Scott op 14 december 1911 de zuidpool. Het hele team van Scott, inclusief Scott sterven op de terugweg door tekort aan voedsel in de ijzige kou.

Shackleton lijkt afgetroefd maar verzint een nieuw excuus om op reis te gaan. Hij wil Antarctica in zijn geheel oversteken. In 1915 gaat hij op weg met de Endurance. Hij zet echter nooit een stap op Antarctica omdat de boot negen maanden lang vast komt te zitten in het poolijs. Het kruiende ijs perst de houten boot als lucifershoutjes samen. Net voordat de boot 3 kilometer diep naar de bodem zinkt worden er drie grote reddingssloepen in veiligheid gebracht. Vernoemd naar de investeerders van deze expeditie James Caird, Dudley Docker en Stancomb Wills trekt de bemanning deze drie sloepen wekenlang over de besneeuwde vlaktes richting het drijfijs. Daar roeien ze tenslotte 500 kilometer verder naar Olifantseiland, een afgelegen oord en verstoken van enige communicatie. Het einde lijkt nabij.

Shackleton’s leiderschap toont zich door de James Caird sloep te voorzien van masten en zeilen, gemaakt van het meegezeulde linnen van de Endurance. Met een handvol bemanningsleden verlaat Shackleton Olifantseiland. Frank Worsley gaat mee als navigator om 1300 kilometer richting Zuid-Georgia te zeilen. De rest van de bemanning blijft achter en schuilt onder de twee achtergebleven sloepen en eet maandenlang niets anders dan zeeolifanten gebakken in hun eigen vet: blubberstoof. Na weken roeien ziet Shackleton Zuid-Georgia. In een kleine vissershaven regelt hij een walvisboot en onderneemt drie pogingen om zijn bemanning van Olifantseiland te halen. Zonder succes. Shackleton vaart naar Chili en onderhandelt een sleepboot waarmee hij uiteindelijk na drie maanden alle bemanningsleden redt.

Shackleton wordt een beroemde held. Toch drukt de mislukte oversteek op zijn ego. Achter in de veertig wil Shackleton nog een keer naar Antarctica. Hij bedenkt een nieuwe uitdaging: met de boot een rondje om Antarctica heen. Het is nog nooit gedaan. In 1921 vertrekt het schip de Quest naar Zuid-Georgia. Shackleton zal niet ver komen want een hartstilstand zorgt ervoor dat hij een laatste rustplaats krijgt op dit eiland vlakbij Antarctica.

Met deze kennis en wetenschap zijn dit de echte avonturiers. Wat een passie, doorzettingsvermogen, leiderschap en gedrevenheid hadden deze mannen. Ik hoop een klein beetje van deze magie zelf te mogen meemaken en nog beter te begrijpen waartoe de mens in staat is. De zuidpool is al eens bereikt en Mount Vinson is al eerder beklommen maar het weerhoud me er niet van om dit niet alleen in boeken te lezen of in films terug te zien. Ik wil zelf ervaren hoe het is, hoe het voelt en wat er voor nodig is om dit afgelegen continent te bereiken, te zien, te voelen en een beetje te begrijpen. Het zal me ongetwijfeld met de neus op de feiten drukken dat ons klimaat een grote impact zal hebben op dit unieke stukje van de wereld.

Tot de volgende blog!
Wilco

P.s. In maart 2022 is door een wetenschappelijk onderzoeksteam de Endurance in goede staat teruggevonden op 3 kilometer diepte van de Weddelzee.

De reis richting de zuidpool en dit koude continent brengt altijd weer een reeks mooie en nieuwe ontdekkingen met zich mee. Ik heb ondertussen geleerd dat de reis al begint zodra de knoop is doorgehakt om op pad te gaan. De  voorbereidingen zijn begonnen. Met een jaar op de kalender heb ik deze maand de tijd om me goed in de materie te verdiepen en alles te weten te komen over het gebied, te grasduinen in de historie, het continent te ontrafelen en geschiedenis te achterhalen. Het is allemaal onderdeel van het avontuur en geeft me de juiste informatie om me in te leven in deze hachelijke expeditie naar dit bevroren continent.  Ik heb er nooit echt bij stilgestaan waar de naam Antarctica vandaan kwam.  Ik duik in de wereld van de etymologie, ofwel de herkomst van woorden en hoe deze zijn ontstaan.

Het woord Antarctica is op te delen in twee stukken Ant-Arctica. Het valt terug te herleiden naar de Griekse woorden Anti (tegenovergesteld) en Arktikos (dichtbij de beer) dat weer is afgeleid van Arkos (beer).

De keuze van de woorden zijn terug te voeren naar het verre verleden toen men nog navigeerde op de sterren.  Zoals we weten geeft de Poolster de richting van het noorden aan. In tegenstelling wat menigeen denkt is de Poolster niet een heel heldere ster en daarmee niet eenvoudig vindbaar aan de sterrenhemel. De Poolster kan echter wel gemakkelijk worden gevonden door het lokaliseren van de Grote Beer waarvan de staart en het lijf het bekende Steelpannetje vormen. Vond men vroeger aan de hemel de Grote Beer dan betekende dat, dat de richting naar het Noorden was gevonden. Wilde men naar het noordpoolgebied dan moest men richting het gebied dichtbij het sterrenbeeld van de grote beer. Naar Arktikos, het huidige Arctica.

Aristoteles (382-320 v. Chr.) ging er vanuit dat de aarde symmetrisch moest zijn. Als er in het noorden een koude zone bestond (Arctic) dan zou dat in het tegenovergestelde zuiden (Ant-Arctic) ook zo moeten zijn. Vanaf dat moment is de term ‘Antarctic’ in de geschriften terug te vinden voor het zuidelijk poolgebied. Zonder echter hard bewijsmateriaal te hebben dat deze bestond.

Lange tijd tastte men in het duister over de contouren van dit zuidelijk poolgebied. De ontdekkingsreizen in de 15de en 16de eeuw hebben een grote bijdrage geleverd aan het in kaart brengen van de aardkorsten op onze planeet. De eerste gedrukte atlas verscheen in kleine oplage rond 1570 samengesteld door Abraham Ortelius onder de noemer ‘Theatrum Orbis Terrarum'(het wereldtoneel). Hier werd de zuidpool weergegeven onder de naam ‘Terra Australis Nondum Cognita’ (het onbekende zuidland).

Vanaf dat moment is ook de naam ‘Terra Australis Incognita’ regelmatig terug te vinden voor dit nog onbekende stuk grond. In de 17de eeuw ontdekte de VOC het huidige Australië (toen nog Nieuw-Holland genoemd). Niet veel later ontdekte Abel Tasman Nieuw-Zeeland en was in de veronderstelling dat dit bij Terra Australis hoorde. In de 18de eeuw ontdekte James Cook echter dat Nieuw-Zeeland een losliggend eiland was en doorbrak de mythe dat het bij Terra Australis hoorde. Nieuw-Holland werd Australië gedoopt en Terra Australis Incognita verbasterde bij gebrek aan beter tot Terra Incognita.

In de 19de eeuw begon men de oceanen en werelddelen beter in kaart te brengen. Onder andere met de wereldreis van Charles Darwin in 1831 met de Beagle. Het was  uiteindelijk de Schotse kartograaf George Bartholomew die in 1890 Antarctica officieel adopteerde en opnam in de geografieboeken als naam voor het meest zuidelijke en zevende continent.

Nu de contouren bekend waren was er nog veel onduidelijk over het binnenland. Het waren met name de Britten die rond 1900 de eerste wetenschappelijke expedities optuigden om Antarctica te onderzoeken. Daarmee begon ook de race om de zuidpool tussen Amundsen, Scott en Shackleton. Daarover een volgende keer meer.

p.s. Dat er op de noordpool overigens ijsberen lopen en op de zuidpool niet heeft een hele andere reden en heeft niets met de naam te maken.

 

‘Theatrum Orbis Terrarum’ van Abraham Ortelius (1527-1598)

Wat een avontuur! Ik wilde na de beklimming van de Mount Everest al langer naar Antarctica maar de gelegenheid deed zich maar steeds niet voor. Met name door Corona waardoor de wereld even tot stilstand kwam en reizen tot een minimum werd beperkt. Het idee bleef op de achtergrond sudderen tot ik eind vorig jaar werd ik benaderd om met een compleet Nederlands team mee te gaan naar Antarctica. Althans dat was het plan maar het was voor mij te vroeg. Ik had meer tijd nodig. Om fysiek sterker te worden, om mentaal deze extreem koude beklimming aan te kunnen gaan, om mezelf in te lezen en voorbereiden maar ook om financieel alles op orde te krijgen.

Het zette me wel aan het denken en door de keuze nu te maken geef ik mezelf een jaar om alles tot in de puntjes voor te bereiden. Ik verdiep me momenteel in de pioniers die rond 1900 richting Antarctica trokken om het binnenland te verkennen. De race tussen Amundsen en Scott om de zuidpool. Maar ook Shackleton die het avontuur niet schuwde en diverse pogingen heeft ondernomen. Boeiend en fascinerend wat die avonturiers ruim een eeuw geleden allemaal hebben getrotseerd. Daarover in een ander blog meer. Met een jaar voorbereidingstijd is het avontuur nu al begonnen. Dat is het mooie van een lange aanloop: je hebt er heel lang plezier van.

Ik heb het plan van aanpak in m’n hoofd en heb genoeg ervaring opgedaan tijdens mijn vorige expedities in de bergen. Ik neem jullie graag mee op deze reis en alle voorbereiding die erbij komt kijken. De kop is eraf. Volg me regelmatig op social media of op deze site!

Inspirerende groet,
Wilco